No one could save me but you.
Strange what desire will make foolish people do
I never dreamed that I'd meet somebody like you
And I never dreamed that I'd lose somebody like you
ΤΑΣΕΙΣ ΦΥΓΗΣ...
Σ αυτή τη φάση διαφορετικές.Δεν ξυπνούν απο απωθημένα...δεν οδηγούνται απο ανευλευθερίες...δεν είναι πια μονόδρομος...αλλά συνειδητές επιλογές.Στην ενδιαφέρουσα
ηλικία μου ήρθε λοιπόν η ώρα.Ο καθρέφτης συνηγορεί ακόμη...και ότι δεν μου πολυαρέσει το φιάχνω καλλίτερο κι απο πριν..Μπορώ...με πείσμα.
Αυτό το πείσμα...είναι μέσα δυνατό..και έρχεται απροσδόκητα..Βλέπει στο βάθος..βλέπει και ξυστά...Είπαμε κάθε τι είναι ταξίδι και μια προσωπική κατάκτηση...Επιτυχία που πιστοποιεί την προσπάθεια ως εδώ.
Ο κόσμος μου απλώνει τους χάρτες του για να εξερευνήσω την προσωπικότητα του κάθε τόπου.
Οι εσωτερικές αναζητήσεις μου αποκαλύπτουν μια σοφία..καλά κρυμμένη.Που δεν είχε ως τώρα φανεί η δώσει τόσα δείγματα παρουσίας.
Δόσεις πεισματάρικης τρέλλας είναι μαζί..φωνάζουν ..και λένε...Φύγε...φύγε...ξεκόλα και μην γυρνάς ούτε πίσω να κοιτάξεις.
Δεν χόρτασες..λύπη...πόνο...έλλειψη χαμόγελου?Δεν χόρτασες αμφισβήτηση..καχυποψία? Δεν βαρέθηκες να χρεώνεσαι ενω δίνεις ασταμάτητα.?τι περιμένεις.. τι προσδοκάς?
Εκείνοι που πίστεψες σε πρόδωσαν...σε έδιωξαν...σε έσπρωξαν μακρυά..με απίστευτη δύναμη..σου κλεισαν πόρτες κατάμουτρα...σε αμφισβήτησαν....τιμωρώντας σε..γιατί πίστεψες...ένοιωσες...ονειρεύτηκες πάλι.Ονειρο αληθινό...μα εσύ...δεν θα ονειρεύεσαι...
Δεν σου χρειάζεται...
Κι αυτή τη φορά ήταν ο μεγαλύτερος πόνος..Το γιατί ...δικό σου κατόρθωμα..δική σου πληγή..δικό σου μυστικό...Ετσι..
Αυτή τη φορά λοιπόν χωρις δικαιολογίες μπορείς..Τολμηρή απόφαση...η λύση απελπισίας?...Απόγνωση χωρίς σύνορα...και λύση η φυγή?..
Να ξεχαστώ...να μην υπάρχω...να εξαφανιστώ...
Επιλογές...Να πατήσω το γκάζι...μέχρι ο χρόνος η το τέλος να με φρενάρει...
η τρέχοντας πιο γρήγορα απ το χρόνο...αυτός να μη με προλαβαίνει ποτέ.?
η να απολαύσω ..αργά και αισθησιακά...το κάθε τι..που είναι μπροστά μου..και προσφέρεται..αφήνοντας τον χρόνο να περιμένει?
Κύττα..η γη οργωμένος κήπος...πάνω στη καρποφορία του.Χρειάζομαι...το ρίσκο.
Με πνίγει ..με εξουθενώνει... το σιωπηλό αδιάφορο σκληρό πρόσωπο...ενος κόσμου που
δεν νοιάζεται.Το λένε αδιαφορία.Αποστασιοποίηση..φόβο...δεν σε γουστάρει...δεν θέλει...
Κλεισμένος...περιχαρακωμένος... δεν βλέπει δεν ακούει..δεν συμμετέχει.Δεν θέλει...
Ιούνης 2010...και οι μέρες...καλοκαιριού..Το αγαπημένο μου καλοκαίρι..Που ήρθε..Αυτό όμως το καλοκαίρι..είναι γεμάτο απουσία και εγω χρεωμένη..λέξεις
φράσεις...ψυχρή ματιά.Απελπισία...Λυγάω..δεν σπάω..λυγάω...δεν σπάω...λυγάω δεν σπάω...λυγάω δεν σπάω.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου