καλημέρα...Αν μπορείς να το λες..ετσι και να γίνεται..Κύττα ουτοπικό..Μια φορά είπα σε κάποιον..τι κι αν δεν είναι καλή μια μέρα..εσύ καντη να είναι..
Το γραψα ναι..ακόμα πίστευα οτι γινόταν..και το γραψα.
Πήρα το μήνυμά σου...σευχαριστώ..Δεν έγραφε όνομα αποστολέα..μα θαρρώ ηταν απο σένα.
ΣΕ ΕΧΩ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ...οκ..Για μένα δεν εχει σημασία.Είσαι εκει και με νοιάζεσαι τόσο.
Σ ευχαριστώ..Κυρίως για την ευαισθησία σου και πιο πολύ για την έννοια σου για μένα.Πόσο όμορφο..να σε νοιάζονται..πόσο γλυκό.Να παίρνεις ένα μήνυμα..και να λέει..
Είσαι καλά? αχ..πόσο θελω νασαι καλά..να περνάς καλά..
Μετά να έγραφε..ακούνα ματάτα..και ναχε μέσα ένα λινκ με μουσικές που μιλάνε...
Συγγνώμη που δεν απάντησα μα ηρθα σχεδόν ξημέρωμα..Λυώμα..αλλα και ταυτόχρονα
τεντωμένη.Ξάπλωσα αλλα αργησα να κοιμηθώ..Κι οταν ηρθε ο υπνος ηταν λιγοστός και
ταραγμένος.
Απαντώ τώρα...ομως.
Την μέρα που έγραψες... απ το απόγευμα έλειπα..βγηκα εξω.
Πήγα ετσι..χωρις προορισμό...αφησα το αμαξι να με πάει...και οπου με εβγαζε.Ηθελα
να φύγω..και να οδηγώ..έτσι..
Μόλις τελειωνε η βενζίνη..ειχα ενα μπετονάκι πίσω..να βάλω για μέχρι το κοντινότερο
ανοιχτό βενζινάδικο..Θα τα βόλευα.Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνω...
Ολο το δρόμο εκλαιγα..γιατι? θυμομουν.Τις λιγες αυτές στιγμές ευτυχίας..οταν τα λόγια ειχαν ζάχαρη και ηταν για μενα αυτα τα λόγια..Και κείνα τα μικρά δώρα..που άλλοι θα απαξίωναν..μα εγω..νόμιζα οτι ηταν περιουσία...Είχαν βάρος ειδικό που λένε.
Ηταν για μένα.Τόποι για έκφραση...για τη δική μου μιλιά και έκφραση.
Καθησα στη θαλασσα σενα βραχάκι.Είχε νυχτώσει για τα καλά..Τριγύρω σχεδόν ερημιά..μόνο το φως του φεγγαριου...πάνω στο νερό..αυλάκια...Που και που κανένα ζευγάρι περνούσε...γελώντας μιλώντας.
Εβλεπα εκεινο το φεγγάρι...και τα ματια μου ετρεχαν ποτάμι...Ασταματητα...Μου μάτωνε τη καρδια...Δεν ειματε μαζί δεν θαμαστε μαζι ...και το ξέρω..Η μοιρα ταθελε αλλιως..
Θα ήμουνα τόσο τυχερή...μα πάντα ηξερα οτι δεν είμαι.Ηταν κάτι σαν δεδομένο.
Με ακολουθούσε σχεδόν πάντα.
Αξιζε δεν άξιζε εγω αυτόν θελησα και θέλω..Εστω σαν φίλο καρδιάς.Θα τον τιμούσα κι εκει...θα του στεκόμουν θα μοιραζόμαστε.Ποτέ δεν θα τον πρόδινα και θαταν το δώρο της ζωής σε μένα.
...Κύττα..σε σενα δεν λέω ψέμματα δεν μπορώ να πω..Θα μου αρκούσε...σαν φίλος..σαν παρουσία..ετσι..απλά..Ναχω τον τρόπο..και το δικαίωμα σε λίγα λόγια.
Λένε τα στερνά τιμουν τα πρώτα...εζησα και γω λιγο ονειρο...φιλενάδα..λιγα ιχνη...φαντασία..αναμεικτη με όνειρο...μα στο τέλος ηρθε εκεινο το χερι πηρε τη λεμονόκουπα τη στιμμενη και την πεταξε ασπλαχνα στα σκουπίδια..Τι κιαν μεσα εκει ηταν ολα οσα ονειρεύτηκα...ολα...
Τα χρόνια ανελέητα και γω παλι και παντα μόνη..Κύττα πλάκα..καμμιά φορά..Ολες με
ζηλεύετε..και νομίζετε πως δεν ξέρω που να πρωτοπάω απ τις προσκλήσεις.Μα δεν ξέρετε
οτι δεν θέλω να πάω..γιατί καμμιά δεν έχει τον τρόπο να με κάνει να νοιώσω.
Κι αν γίνει θαναι για πολύ πολύ λίγο κι αλλιώς..
Δεν θαχει αυτό που θέλω μέσα εγω...κι εγω πια τώρα ξέρω τι θέλω ναχει.Με λέτε δύσκολη και περίεργη ίσως.Πάντα με παρεξηγούσατε γιατί διέφερα.Μα πως να γίνει..έτσι
είμαι πια πως να αλλάξω.Θα μου αρκούσε...μια μουσική που μιλάει..και δυο τρεις..περίπου.. γραμμές.
Αχ θεε μου ναγραφε...
Είσαι καλά? ξέρεις σε σκέπτομαι..ξέρεις..σε θέλησα μα δεν γινόταν..Ομως είμαι εδώ
βρε..παντού και πάντα θαμαι εδώ..Μη φοβάσαι..μη πονάς.Εχεις εμένα τώρα..Σαν παρουσία σαν στήριγμα μαυτόν τον τρόπο που μπορώ.Και να ξέρεις σαγαπώ..με όλους τους τρόπους
σαγαπώ.Μα αυτό μονο μπορώ να σου δώσω.Και ξέρεις το γιατί.Αυτός ο τρόπος δεν θα
ενοχλήσει ουτε θα βλάψει.
1 2 3 4 5 γραμμές...ευτυχίας...Πόσο απλό..πόσο...
Και γω θα κλάψω απο χαρά..θα γεμίσω..και δεν θα αδειάζω ποτέ.
Ομως δεν έρχονται...και να..
Το ρεζουμέ...ειναι αυτό...και δεν μπορεσα να τ αλλαξω..εγω η αχρηστη..Ότι κι αν έκανα..οσο κι αν προσπάθησα..
ευχαριστώ για μαιλ σου...κι οταν μπορώ θα σου γράφω συχνότερα...
...δεν μπορώ ακόμα.
Πρωτα θελω να γιάννω εντός μου...πονάω ρε...πονάω..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου