Βαρέθηκα...

πόσο κακό μπορει ναναι αυτό? Για σένα καθόλου κακό...Αυτό ηθελες...καιρο τώρα αυτό
αποφάσισες...και το πάλεψες γενναία για να το πετύχεις.....
Αυτη η στασιμότητα...αυτη η ακινησία...Και συνεχως η εικόνα.. ξεθωριάζει...και ξεθωριαζει...
Πας να ροκανίσεις και τα τελευταία ίχνη αυτού που νοιώθω..για σένα..Το χεις βάλει σκοπό....Αυτο ηταν λοιπόν το ζητούμενο σου..Εχεις βαλθεί να το ξεκάνεις με κάθε τρόπο...Θες να το εξαφανίσεις...Λυσσάς...και ας μην το δείχνεις..Είναι φρίκη και τρέλλα μαζί..Και ενας
μαζοχισμός...αλλα και σαδισμός μαζί.Μόνο σε εχθρό το κάνεις αυτό..Κι όχι σε κάποιον που μοιράστηκε μήνες..χρόνια..κάθε καυμό σου...καθε ονειρό σου..και ήταν διαρκώς στο πλευρό σου.

Και γω κουράστηκα ...να προσπαθώ να βρω ίχνος...η ενα σημάδι σου οτι ολα είναι καλά...οτι έχει απομείνει κάτι απο κείνα τα λόγια σου..απο κείνον που ηταν οτι ωραιότερο στη ζωή μου.
Σαν εκδικητής...σαν αντίπαλος κάνεις.Πόσο καιρό εχεις να πεις μια καλή κουβέντα...να δώσεις ενα χαμόγελο.Να δώσεις μια σταλιά...ενδιαφέροντος..Μόνιμα απέναντι σαν τιμωρός
και εξεταστής.
Τι θαρρείς μονο εγω θα προσπαθώ...θα παλεύω? Πόσο να το κάνω μόνο εγω...κι ως πότε?..
Δεν νοιάζεσαι.....για μένα...γιατί εγω λοιπόν?Εφτυσες στο πρόσωπό μου...το νοιάσιμο μου για σένα.Με πρόσβαλες...Και μετά αμφισβήτησες την αλήθεια μου.Εσύ που μήνες τσεκάρεις την
ειλικρίνεια μου...με κατηγόρησες σχεδόν για κάτι που δεν έκανα σκόπιμα..αλλα ηταν εντελώς τυχαίο.Χωρις να μου δωσεις δικαίωμα απολογίας...η εστω δικαιολογίας.Αποφάσισες και διέταξες..Εκρινες και καταδίκασες...Ο αλάνθαστος εσύ...ο πάντα υπεράνω.Ο εκλεκτός..

Δεν σε νοιάζει τι θελω...πως το θέλω....ούτε ασχολήθηκες..Μονο τι έχεις αποφασισει λες..και πως το θες..Μα πιο πολύ δεν σε νοιάζει τι περνώ..Εντός μου..Είμαι γεμάτη οργή...και παράλληλα..αδιάφορη...
Νοιώθω ναχω γεμίσει...κούραση...και είμαι εξουθενωμένη...
Εχω πέσει...στον αντίποδα...Δεν με νοιάζει...δεν δίνω διάρα...είμαι σαν αναίσθητη...
Παράτα με...αντε παράτα με...
Βαρέθηκα ...
Βαρέθηκα τη ξύλινη γλώσσα σου...τις παρατηρήσεις...τις κριτικές σου...την αποστασιοποιημένη στάση σου...Την αδιαφορία σου...για το τι νοιωθω εγω...και πως είμαι...
Κατάφερες...και με κούρασες...κι ας φαίνεται το αντίθετο...κι ας λες το αντίθετο..
Εγω κουράστηκα και βαρέθηκα ...Την ιδια εικόνα...παρατημένη εκει...
Δεν μου προξενεί παρα μονο νεύρα...αλήθεια...εχεις πει ποτέ ευχαριστώ?
ειπες ποτέ συγγνώμη για οτιδήποτε?Για τις ωρες της σκέψης μου...για τη γλύκα και το ενδιαφέρον μου..Για να χαμογελάς και να νοιώθεις εσύ καλά?
Σου ζήτησα τιποτα...σε υποχρέωσα ποτέ σε κάτι? Αδικε...κριτή μου?
Πως με κριτικάρεις λοιπόν...πως με στήνεις στο τοίχο...και πως με βάζεις τιμωρία...Με τι δικαίωμα το κάνεις?
Αντε παράτα με λοιπόν...δεν μπορείς να με πληγώνεις άλλο...δεν μπορείς...
και γω το αποφάσισα να μη σε ξανααφήσω να το κάνεις...