Πες μου πως μπορείς..ξεχνώντας με...να ζεις?

Οι εραστές τα βράδια κοιμούνται χώρια
μα οι ανάσες τους στρώνουν το κρεβάτι του έρωτα
πάνω στην Σελήνη.
Σκορπίζεται το σώμα στην γη
μα σαν ανέβει η ανασαιμιά
άστρο και αγέρας γίνεται...


Οι εραστές τα βράδια κοιμούνται μόνοι τους
μα οι ανάσες τους..εκεί ψηλά
κεντούν Αιωνιότητες..

σαγαπώ τόσο....μα κουράστηκα απ την σιωπή και την αδιαφορία σου.
σαγαπώ τόσο...μα εγω μόνη μου...Εσυ λείπεις...
σαγαπώ τόσο...αν ήξερες πόσο...
Πότε θα προσθέσεις..πότε θα μου δείξεις ...πότε ..πως?

-Σου είπα ρε, έχω έρωτα.....άσε που δεν φυσάει απόψε εδώ...
...άσε που κάνει κρύο τώρα που λείπεις
- ιστούς-φλέβες δεν νιώθω-......άσε που δε γουστάρω να μην αγαπώ ως το τέρμα......άσε που έχω χτίσει για μας μια αιωνιότητα από όνειρα...
-καί η γρίλια να χωράει μόνο μία αχτίνα απο φώς-το δικό σου.[VenMak]

Ανάθεμά με...

.έτσι θέλω να σ αγαπάω...

Κάνε ένα βήμα πίσω ακόμα προλαβαίνεις...Είναι φωτιά και είναι κρίμα να καείς...Μου λέγαν όλοι...

Δεν την αξίζει τόση αγάπη δεν το βλέπεις? Αυτός σε σκότωσε και συ κοντά του τρέχεις?

Μα εγώ τα έκλεισα τα μάτια και τα αυτιά μου...

Γιατί στον έρωτα αν δεν καίγεσαι δεν ζεις.....

Μην μου μιλάτε....Μη λέτε πια ότι το λάθος μου δεν έμαθα....

Μη ...με κατηγορείτε πια...κλείστε τα στόματα..
Κλειστά τα στόματα....έτσι θέλω να αγαπάω

Τον λάθος άνθρωπο.Εκείνον τον δικό μου.

Να γονατίζεις-να πέφτεις...τ'όνειρο να βαστάς στην κορυφή με πείσμα...

ΤΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΩ ΕΓΩ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

χωρίς εσένα?

ποτε δεν υποκρίθηκα..Μόνο αγάπησα...
Πίστεψα...Ονειρεύτηκα...Μια στιγμή ζήτησα.
Ενα χάδι...ενα φιλί...μια ανάσα...
κι ομως αδικήθηκα..
Δεν με πίστεψαν..δεν με
εμπιστεύτηκαν.

Πονάει τοσο η αγάπη.... Θεε μου πως πονάει...

Δεν θα ξαναγαπήσω..δεν θα ξαναχαμογελάσω..

μια στιγμή δεν έπαψαν απο χθες τα μάτια μου να κλαίνε...
μια στιγμή δεν έπαψαν να σε κυττούν...Η ελπίδα μου κομματιάζεται..
δεν θέλω αλλη χαρά...δεν θέλω αλλο απ το χαμόγελο σου
απ την κίνηση σου...
βαλε με ξανα μες τη σκέψη σου...βάλε με πάλι στη καρδιά σου....
βάλε τ ονομα μου στις λέξεις σου....
το δικό σου γλυκό ονομα...μονάκριβη ασπίδα μου...

σαν το γέλιο σ έχω χάσει...μια καρδιά έχεις ξεχάσει...
Απο σένα εγω στη γη άλλον δεν έχω....

Εγω πως να σ ακουμπήσω? με τι φτερά? μου τακοψε η σιωπή σου...
Με τι θάρρος? μου τόκοψε...το τραγούδι σου...
μάτια μου...πως χωρίς την ανάσα σου? πως χωρίς το άγγιγμά σου?
γιατί μου κλείνεις τη πόρτα? γιατι με πεθαίνεις
ααχχχχ...χωρις τις προσθέσεις σου...Χαμογέλασα λίγο..και περίμενα
ονειρευόμουνα...μια λέξη..ενα τραγούδι γλυκό...να μου μιλα...

Εισαι αλλού.Οχι εκει που νόμιζα και μου ήταν γνωστό..
Η ανοιξη προχωρά.Μα η απουσια σου συνεχίζεται..
Οι λέξεις σου χάνονται..τα τραγούδια σου χάνονται
Ενα χρόνο..σιωπή...ενα χρόνο μοναξια...αγρύπνια..ερημιά
Δεν φοράς κόκκινο για μένα.
Στο ζήτησα τόσο..σαν το σημάδι μας.Θα ξερα εστω λίγο.Μια στάλα κόκκινο...δικό μου.
Θα βλεπα τα θαυμαστικά σου..και θα ταν ολος ο ηλιος εδω.Ηθελα τόσο..
να μου το πεις και να τ ακούσω..ετσι οπως εσύ μπορείς να το πεις.Να με καλέσεις..Να με ζητήσεις...
Εκείνη τη λέξη...πόσο τη λαχταρώ..πόσο τη θέλω...πόσο μου λείπει..και πως μπορείς να μην τη νοιώθεις.Δεν μπορείς...
...Αρα εισαι αλλού.Οχι εκει που νόμιζα.Εντελώς..αλλού.Φοράς τα δικά του χρώματα.
Θες την δική του ανάσα.Η δική μου σε κούρασε..

Τι ήμουνα για σένανε?

Εισαι αλλού. Δεν μιλάς..Μιλάς αλλού.Χαμογελάς -λαχταράς αλλού.Ποθείς αλλού.Θες αλλού...Εκείνο θες...Ειναι καινούργιο..πιο νέο...πιο κοντινό..
προσιτό....Ξέρει ...βλέπει...Εγω πως να ακουμπήσω? με τι φτερά? μου τακοψε η σιωπή σου..
Ναξερες πως πονάει...
Μα ειμαι ανίσχυρη..Για κείνο ολα τα συν..για μένα ολα τα πλην.Μονο οι αφαιρέσεις..
Εγω η αφαίρεση...Κενό.
Μονο η αγαπη μου υπάρχει..ατόφια αληθινή..πως να στο αποδείξω πια? κι ομως ...κι αυτη για σενα ειναι πλην..Σκορπάς...
Σαγαπώ..μα τι ωφελεί? θαμαι εκεινη του ιντερνετ μόνο....Μόνο με την αγάπη μου δεν μπορώ
να το νικήσω.Και δες..δες...
Που ειναι η πρόσθεση μου...Που? Δεν μπορεις..δεν θες...
εκεινο το χρώμα θες...Κι εγω...διαλάω..Οσο πιο πολύ σαγαπω..τοσο ξεμακραίνεις...

Πες μου πως μπορείς..ξεχνώντας με...να ζεις?

Μ'ακούς;

Μ'ακούς;

Μου'χεις στερήσει όλα μου τα τραγούδια...
Οι εκπληξεις ειναι σταγόνες...και πίσω τους είναι αστεία...
Η λέξη μου? το χρωμα μου?δεν ειναι...
η μορφή σου δεν είναι...
η προσθέσεις σου...οι προθέσεις σου χάνονται στο χρόνο...
η καρδιά μου χάνεται...
και μένουν εκεινα τα αστεία...
μου χρωστάς...μου χρωστάς εκείνο που μου στερείς..
και τωρα ξερω οτι εισαι αλλού......εισαι σε άλλο χρώμα...
αυτο θες...
εμένα ουτε με βλέπεις..ουτε νοιώθεις
εισαι αλλού...κι εγω..πόσο πονώ... πόσο..δεν βλεπεις
δεν μπορείς...δεν θες...δεν θες......

αγγίζω την άκρη του ονείρου και προσπαθώ να κρατηθώ απ’ τις κλωστές εκείνες των εικόνων που βασανιστικά με δένουν με σένα....
Και ανοίγει μόνο αυτό....

Κι έχω ένα προαίσθημα απόψε
πως τυχαία κάπου θα σε βρω

και ανοίγει μόνο αυτό...

ηρθα να σου πω πως άλλο μακριά σου δεν μπορώ

και ανοιγει μόνο αυτό

ολα ειναι ενα αστείο...ολα τόσο funny...Aνοίγει...μόνο το funny...Και γω ειμαι το funny

Πέρασε καιρός που 'φυγες μακριά μου
και κυκλοφορώ στα μέρη τα γνωστά
δε σε νοιάζει πια μα εγώ καρδιά μου
ζω με την ψευδαίσθηση που φτιάχνει η μοναξιά

Κι έχω ένα προαίσθημα απόψε
πως τυχαία κάπου θα σε βρω
να σου πω πως άλλο μακριά σου δεν μπορώ

Κι έχω ένα προαίσθημα απόψε
πως στην επικίνδυνη στροφή
θα 'ρθεις να με σώσεις από την καταστροφή

Μ'ακούς;

Μου'χεις στερήσει όλα μου τα τραγούδια
Έχεις εξαντλήσει κάθε μου λέξη
Και η καρδία μου έχει τρελαθεί τελείως
κυκλωμένη από οδοφράγματα
Μ'ακούς;

πάλι το χαμόγελό σου

Σκούπισε τα δάκρυά μου
Δε θα έφευγα
θα χρειαζόταν κάτι πολύ παραπάνω απο αυτό
για να καταστραφούν και να χαθούν όλα

Σκούπισε τα δάκρυά μου
και αγάπησέ με πάλι
Θυμίσου τα πάντα από εκείνο το παιδί
που ήθελες να με κάνεις τραγουδώντας
Σε αγαπώ ακόμα τόσο πολύ

Όχι, χωρίς εσένα
δε θα ξαναζούσα αυτή τη ζωή
Αν με ξαναέπαιρνες στα χέρια σου
Θα μπορούσαμε να τα φτιάξουμε όλα από την αρχή

Όχι , Όχι , Όχι , Όχι

Όχι χωρίς εσένα
Θα ήταν σαν ν' αρνούμαι τη ζωή μου
Θα ήταν σαν να πνίγω μια κραυγή
Αν έκανα το λάθος να σ'αποχωριστώ , αν μ ' αγαπάς
...Περίμενέ με !

Σκούπισε τα δάκρυά μου, ο χρόνος θα μας περιμένει
Χαθήκαμε μέσα σε όλο αυτό
Δεν υπάρχει πλεόν λόγος να φοβόμαστε,νομίζω

Σκούπισε τα δάκρυά μου
είμαστε πραγματικά πιο δυνατοί απ' όλες αυτές τις ώρες
Όλες οι τύψεις θα ξεχαστούν,
Κάναμε λάθη , σε αγαπώ ακόμα τόσο πολύ

Όχι, χωρίς εσένα
δε θα ξαναζoύσα αυτή τη ζωή

Αν με ξαναέπαιρνες στα χέρια σου
Θα μπορούσαμε να τα φτιάξουμε όλα από την αρχή

Όχι , Όχι , Όχι , Όχι

Όχι χωρίς εσένα
Θα ήταν σαν ν' αρνούμαι τη ζωή μου
Θα ήταν σαν να πνίγω μια κραυγή
Αν έκανα το λάθος να σ'αποχωριστώ , αν μ ' αγαπάς
...Περίμενέ με !

Σκούπισε τα δάκρυά μου
δείξε μου πάλι το χαμόγελό σου
Αυτό που δεν με κάνει να γερνώ
ούτε στο μυαλό , ούτε στο σώμα
......σε αγαπώ ακόμα τόσο πολύ

....να ονειρευομαι...
Αυτό..να ονειρεύομαι..Πως θα μπορώ τώρα να ονειρεύομαι?Πως?
Πως θα αγγίζω τη σκέψη του..πως θα φτάνω στο βάθος της καρδιας του..Πως???
Ξεμακραίνει..και ο πόνος με τρυπάει.Που ειναι...τα τραγούδια του..
που ειναι οι ανασες του..που ειναι..τα λόγια του? Στεγνώνει η καρδια...
Δεν μπορεί κανείς να με κάνει να ονειρεύομαι οπως αυτός...
Οτι και να μου δινουν οσα και να μου δείχνουν..μόνο αυτός κατάφερνε
μόνο...

Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια για να είναι...μια απλή έξαψη της στιγμής.
Ειναι ερωτας.
Ομως δεν θέλει...δεν του κάνεις κλικ...δεν του αρέσεις.Δεν τον απασχολείς.Απλά..δεν τον ενδιαφέρεις.Ειναι απλό.
Δεν σε εμπιστεύεται...δεν θέλει να πιστέψει.Και οσο προσπαθείς..να του δείξεις..τοσο
φεύγει.Οτι έχεις πιο γλυκό..πιο ζωντανό..πιο σημαντικό..Δεν σε πιστεύει..δεν ανοίγει
δεν θέλει...δεν θέλει...δεν θέλει...

Nα μου το πεις και να τ ακούσω..ετσι οπως εσύ μπορείς να το πεις.Να με καλέσεις..Να με ζητήσεις...
Εκείνη τη λέξη...πόσο τη λαχταρώ..πόσο τη θέλω...πόσο μου λείπει..και πως μπορείς να μην τη νοιώθεις.
Εισαι αλλού.Οχι εκει που νόμιζα.Εισαι αλλού.

δείξε μου

Βγες απ' την ομίχλη κι απ' τα περασμένα
βγες απ' τα καράβια που όλο καρτερώ
δες από τα τζάμια που είναι χνοτισμένα
κι έχω γράψει πάνω... σ' αγαπώ


Το σ' αγαπώ δεν το λέω σε κανένα...
μια ζωή το κρατάω για σένα...

θάθελα...να ηταν...να είναι...

δυο μέρες...δυο νυχτες..μπορεί ναναι η ζωή...

κι ομως..δεν προσγειώνομαι..Χωρις φτερά..ειμαι...ξέρω...αλλά θελω να μην ξεχνάω
εκεινο το πέταγμα..Δεν μπορω να το ξεχάσω..δεν γίνεται..Δεν εχει νόημα καμμιά
αλλη κίνηση για μενα.Το πέταγμα μαζί του...

Μου μιλάς ..Απαντώ..

Κάτι σαν να μιλω με φάντασμα....Μα είναι υπαρκτό..δεν ειναι φαντασία..Ειναι αλήθεια
σου λεω..Ολα ειναι αλήθεια...Τα έζησα...Τα ένοιωσα...Υπήρξαν..Το είδα..εχει υπόσταση
ανθρώπινη.Ειναι ...

Με κάτι που δεν συνέβη? μα ειναι η αλήθεια μου..Ολη....
Με βοηθουσε ψυχολογικα..με στηριζε...με πουσάριζε με τα λόγια..και τις κινήσεις του..
με εκανε να βγω απ το καβουκι μου...να απαιτησω κ να κερδισω λευτερια...να ονειρευομαι...
Αυτό..να ονειρεύομαι..Πως θα μπορώ τώρα να ονειρεύομαι?Πως?
Πως θα αγγίζω τη σκέψη του..πως θα φτάνω στο βάθος της καρδιας του..Πως???
Πως θα αντέξει η καρδιά..πως θα αντέξει...να ξηλώσει οτι καλλίτερο της συνέβη
ποτέ...οτι σημαίνει..οτι δεν κοστολογείται..οτι είναι τόσο πολύτιμο..
Σαν τον αέρα που αναπνέεις...σαν το νερό που πίνεις για να μην πεθάνεις
απο δίψα..
Πως θα αγγίζω τη σκεψη σου? αν λιγοστεύεις..αν κυριαρχήσει η σιωπή...αν
με νικήσει αυτή? αν ...αν ...αν......Δεν θέλω ουτε να το σκέφτομαι...Δεν θέλω...
Τη μισώ...αυτή τη σιωπή...Την πολεμώ τόσο καιρό....Ψαχνω ιχνη ζωης μέσα της..
σκέψης ίχνη..Ισως...το βράδυ..οταν ξαπλώνει ..οπου ξαπλώνει..ΑΝ περνώ λίγο..μια στάλα...απ το μυαλό...Ψάχνω....ιχνη νοιασίματος...ίχνη οτι ένοιωσε..οτι κατάλαβε...οτι ημουν...
...ιχνη οτι πίστεψε...οτι ειδε...οτι μπόρεσε να δει...
δεν ειναι δυνατόν να μην ειδε...

Μπορεί....

Μπορεί κ να παραννοείς-να βγάζεις λάθος συμπέρασμα.Μα είναι σιωπή.Πως να τα βάλεις μαζί της?Ειναι ανίκητη.Πιο νέα-πιο κοντά-πιο προσβάσιμη.Iσως και πριν απο σένα.Εχει το πλεονέκτημα της μιλιάς η της πιθανής παρουσίας.

Εσυ εχεις μόνο τη σιωπή.Πως να τα βάλεις μαζί της?

[Μάνυα-Μyrisun]

Δεν μιλάς..Δεν απαντάς..

Δεν ένοιωσες..

Εισαι αλλού..Νοιώθεις αλλού.Κυττάς αλλού.Απαντάς αλλού.

κι εγω πρέπει να φύγω...να χαθώ...να μην υπάρχω...

Νομίζω...μέσες άκρες...τώρα ξέρω.Τοχα φανταστεί καιρό.Θαπρεπε να τοχα καταλάβει οταν στρέφεται η ματιά...οταν εστιάζει..επικεντρώνεται..και επαναλαμβάνει..Μα τώρα μάλλον ξέρω.Δεν θα δω εκείνο το κόκκινο.

Δεν θα δεις το δικό μου κόκκινο.Κυττάς αλλο χρώμα.
Εισαι αλλού...

πυρετός του έρωτα...πυρετός στο βλέμμα...

Ο Έρωτας ζεί σε αλάνες όλο τον χρόνο στις δικές του περιόδους ασωτίας... αναρχική διάθεση...

μοίρασμα που δεν χωράει σε μαντρί.....Ολοκαύτωμα....