σαν κάτι ζώα ήμερα...που απ το πολύ ξύλο...βγήκαν στα βουνά..κι έγιναν άγρια..
Ο θυμός μου είναι εδω ...με έχει κυριέψει..Θέλω να σπάσω κάθε τι ...να μην αφήσω τίποτα...
Τα χω πάρει..όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή μου.Τούτη φορά έκανα το κάθε τι..πάλεψα όσο ποτέ αλλοτε.Δεν ήταν ζητιανιά..ήταν νοιάσιμο ρε...Οσο για κανένα άλλον ποτέ...και το πήρες όλο εσύ.
Και τόδες ζητιανιά.Τοδες ενόχληση.Υπερβολή που κουράζει..που μπουχτίζει..Σαν πολύ και απαίσιο φαι..Σαν μια σούπα...μπαγιάτικη...το νοιάσιμο μου.Το ενδιαφέρον.Την ψυχή και τη καρδιά μου...την ειδες ζητιανιά...
Δεν θαθελα ναναι για είδωλα που εγω έστησα.Θαθελα ναναι για αληθινά πλάσματα οπως εγώ τα ονειρεύτηκα.Οπως ήταν στην αρχή.Πως μπορεί κανείς ν αλλάζει τόσο..πως γίνεται?
Να λέει...θαμαι παντού και πάντα..Και νάναι μόνο τοσο λίγο παντού...και τόσο πολύ πουθενά.
Βοήθα με κιάλλο να μην πιστεύω σε τίποτα..Να μην ελπίζω τίποτα..Ξερρίζωσε το κάθε τι.Να μην πιστεύω σε τίποτα...σε οτιδήποτε.Πάρε πισω κάθε χαμόγελο που έδωσες.Σκότωσε το..Κάνε με σκληρή..Κάνε με πάγο κάνε με αλύγιστο ντουβάρι...Δεν είναι λευτεριά αυτό μωρέ δεν είναι.Ξαναγύρισα πίσω στο κλουβί μου..Με ξανάρριξες με τον τρόπο σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου