πώς να φτάσω εκεί
με τι λέξεις
να 'χα χίλιες φωνές
να ακούς, κι όποια θες
να διαλέξεις
Δυο σελίδες λευκές
σου 'χω κι άλλες να καις
είμαι ανήμπορη, κοίτα
δε σε φτάνει καμιά
καραβάκι η μια
και η άλλη σαΐτα
Καραβάκια και σαΐτες
για ταξίδι ξεκινούν
όσες νίκες, τόσες ήττες
αν αντέξεις θα σε βρουν
Κι αν μαθαίνεις την αλήθεια
σ' όσα λένε τα παιδιά
αν σε φτάσει μια σαΐτα
κάρφωσέ τη στην καρδιά
Μια σελίδα χαρτί
ποιος σου λείπει και τι
να σου στείλω
τι ζητάς στη ζωή
για να δω αν θα μπει
σ' ένα φύλλo
Καραβάκια και σαΐτες
για ταξίδι ξεκινούν
όσες νίκες, τόσες ήττες
αν αντέξεις θα σε βρουν
Κι αν μαθαίνεις την αγάπη
στα ταξίδια που θα πας
μέσα σ' ένα καραβάκι
μπες και μάθε ν' αγαπάς
Κι ηρθε πάλι εκείνη η ώρα...παλιοζωή...που είμαστε εσυ και γω μόνοι...
Θα μου πεις πάντα μόνη ημουνα...Κανείς άλλος.Η παρουσία ηταν απλά στα λόγια..ηταν μόνο για να δίνεις.Μόνο οσο έδινες και δίνεις...μόνο τοτε..υπήρχες.
Το λένε ψυχικές επενδύσεις.Τις κάνεις μόλις αρχίζεις να καταλαβαίνεις και έχεις το νου να κρίνεις.
Ο πατέρας...η μητέρα...η θεία..ο θείος...4 και έπρεπε..γιατι και κείνοι όλα τα χρόνια απ τη γέννησή σου
έκαναν.Εκείνος σε λάτρευε..εκείνη το ίδιο.Επρεπε λοιπόν και σύ.Σε λάτρευαν..έπρεπε και συ.Ως το τέλος να στέκεσαι..Τόκανες...και άξιζε γιατί και το αναγνώρισαν και πήρες και καλά λόγια..και ευχαριστώ.
Μετά ήρθε το χάος...Πάλι τα ίδια..δίνεις δίνεις...λες θα το κάνω..Και θα το κάνω...γιατί εδω επένδυσα
ψυχικά και πρέπει να το υποστηρίξω.
Κι όμως...φτάνεις σαυτό το κατώφλι των 50..και παλι εισαι μόνος.Κατάμονος...
Εξάντλησες όλα τα περιθώρια...έκανες ολες τις υποχωρήσεις..εδωσες και την τελευταία σταγόνα του
αίματος σου..Ενα τεράστιο τίποτα..
Πάλι μόνη....Οι φίλοι? κιαυτοί...Ο έρωτας...οκ...δώσε..δώσε...δώσε...Και δίνω..και ακουμπάω...και αφήνομαι..
Δίνω αγάπη...να πάρει την παλιολέξη...να την πάρει και να την σηκώσει...Δεν την γουστάρω πια...δεν την αντέχω..την σιχάθηκα.
Μεταξύ μας δεν την πήρα ποτέ για να ξέρω πως είναι..Ομως την ενοιωσα κι αν δεν τη πήρα απο κανένα... την έδωσα...Αυτό μάλλον είναι οπως λένε..και η υπέρτατη μοναδικότητα της.
Σάχλες..Αφου το βρήκα κι αυτό μπροστά μου.Τι ωφελούν τα λόγια...το ρεζουμέ ωφελεί.
Και δίνω καρδιά...λέω ..θα δώσω γιατί...θα πάρω το ίδιο.Και άλλη μια λέξη...σκέτος εφιάλτης.Ερωτας..αόριστος ενεστώτας.Αδύνατον να του
αντισταθείς..Αλλη λέξη..προς αποφυγή...Κρατάς μια αλλη και την αντικαθιστάς..Ειναι υποκατάστατο?
ουτε κατα διάνοια. απλά υπαρχεις αλλά δεν ζεις..Απ την άλλη μεριά δεν πονάει...δεν αφήνει πληγή..δεν τρώς χαστούκι..δεν σπαράζεις...οταν ειναι μονόπλευρος...δεν διαλύεις....Τίποτα...κανείς δεν βλέπει..κανεις δεν ακούει..Αλλο ενα μαθημα...
πάλι μόνη...σαυτό το σκατοστρατόπεδο...γεμάτο όπλα γυρω γυρω..και υλικά πολέμου.
Στα στρατόπεδα βρίσκεις οτι θες ...πολεμικό υλικό...για να μάχεσαι...και καμμιά φορά αν δεν έχεις άλλη επιλογή να το στρέφεις και κατα πάνω σου.
Νομίζω το λένε...αυτοτιμωρία...για ολα οσα δίνεις.Οταν δίνεις τόχεις αυτό...οτι θα συμβεί.Δεν τοξερα
αλλά τα τελευταία χρόνια...που άνοιξα καλά τα μάτια μου ...το δα και το κατάλαβα καλά πια.
Εσύ...ο εαυτός σου...και το δίνω...Οσο δίνω τόσο με απωθούν...με πληγώνουν.Οσο δίνω θα τιμωρούμαι άδικα αλλά σίγουρα..
Μα ετσι έμαθα..ετσι μεγάλωσα...με αυτό .Πως να μην δίνω πια? πως να αλλάξω και να γίνω τσιγγούνα
σε όλα...να δινω μόνο σε μένα χωρίς να βλέπω τίποτα και κανένα.Να λέω υπάρχω μόνο εγώ...μόνο
για μένα θα ζω...Μόνο..
Κουράστηκα..μα το Θεό...νοιώθω μέσα μου οτι κάθε υπόλοιπο...τελειώνει...κάθε σταγόνα στερευει...
και γω μόνη πάλι...πολύ μόνη...και απέναντι ολοι οι παραλήπτες των κομματιών μου..Τα δάκρυα μου
δεν ωφελούν...κι αυτά στερεύουν...Οι λέξεις..οι πράξεις είναι πια κομμάτι μου κι αυτές..Ερχονται πανω μου και δεν μπορώ να τις αποφύγω..Δεν έχω τη δύναμη να σηκώσω την ασπίδα μου και να τη φορέσω.Να μην πληγώνομαι...να μην με αγγίζουν.Ειναι εκει όλα...και γω...δεν μπορώ..νοιώθω θυμωμένη..οργισμένη...κι ομως ουτε τα χέρια δεν εχω κουράγιο να σηκώσω...να αμυνθώ..
Μέρες μέρες...δεν θέλω να αμύνομαι..θέλω να γύρω το κεφάλι απλά...πανω σε ενα στήθος..που το
δίνουν σε μένα..Μια αγκαλιά για να κουρνιάσω..Ενα χέρι να μου χαιδέψει τα μαλλιά και να πει...είμαι εδω ...μη πονάς πια..δεν σου αξίζει να πονάς.
Ομως ειμαι παλι μόνη...Και λίγο λίγο...μέρα μέρα...αδειάζω και πιο πολύ.Και ολο αυτό μου τρυπάει
το είναι..Τίποτα περιστασιακό η για λίγο δεν μου δίνει καμια χαρά..Η μοναξιά είναι διαρκώς..φιλενάδα μου..παρέα μου.Ακόμη κι αν γύρω βλέπω δεκάδες κορμιά να υπάρχουν...δεν υπάρχουν δυο μάτια
για μένα..να κυττούν εμένα...Η αν υπαρχουν δεν κοιτάνε τα δικά μου μάτια..Κυττούν σε άλλα σημεία
και μόνο σαυτά.Και γω πάλι μόνη..Να ψάχνω γιατί...με τι δικαίωμα..μου το κάνουν...η .τι έκανα και δεν κατάφερα δεν μπόρεσα.Οσο με θυμάμαι...έδινα..απλόχερα και χωρίς δεύτερη σκέψη.
Συμπέρασμα ενα...Αρα ..οταν δίνω σίγουρα μετα θα πονάω..Οταν δίνω σίγουρα μετά θα πληγώνομαι...θα με πληγώνουν.
Δεν γίνεται μαλλον αλλιώς..Δεν υπαρχει αλλη λύση...Δεν πρέπει να δίνω...απολύτως τίποτα..Σταλιά...
γουλιά...Ετσι θέλουν...ετσι είναι τα πράγματα...Το δικό σου παγούρι πρεπει ναχει νερό...κι οι άλλοι
να μην σε ενδιαφέρει τι κάνουν...πως θα ζήσουν...αν τους λείψει.
Πόσο τραγικά εγωιστικό...αλλά και πόσο σωτήριο θαναι για μένα.Ετσι...θα σε αναγκάσουν να γίνεις...και μόνο ετσι θα επιβιώσεις.Ο νόμος του εγω...Εγώ...εγώ...κι ο εαυτός μου...Η δική μου ...πάρτη...Και αυτό δεν σε λυτρώνει απ τη μοναξιά..Οχι...Απλά λες...δεν έδωσα...γιατι να θέλω να πάρω.?..Τι είχαμε τι χάσαμε..Ζερό + ζερό= ζερό....Η ζερό-ζερό= ζερό...
Aκου...σταμάτα να μυξοκλαις...Η ζωή...αμοίβει τους σκληρούς..τους αδιάφορους..τους χοντρόπετσους..Οι ευαίσθητοι...μια ζωή κλαίνε..και μια ζωή την τρώνε.
Ξύπνα ...και προσπάθησε να περισώσεις ότι σου απόμεινε...
Γράψτα όλα...κανονικά...αδιαφόρησε για οτιδήποτε..Δεν υπάρχουν επενδύσεις πια...Υπάρχει...οσα
βγάζω τα τρώω..Μεταφορικά...και πραγματικά..Ψυχική επένδυση...αντικρυσμα...ανταπόδοση-απόδοση δεν υπάρχει..Περιχαρακώσου...εντος εκτος κι επί τα αυτά...Θωρακίσου εν ανάγκη...βάλε οσες ασπίδες
θες...κάνε οτι μπορείς.Βρες τρόπο...να γίνεις σκληρή..αδιάφορη...παρτάκιας...Μη δίνεις ουτε πόντο
συναίσθημα...σε οτιδήποτε πιστεύεις οτι αποτελεί την ψυχής/καρδιάς σου επένδυση.Μπούρδες.
Είπαμε πάπαλα με τις επενδύσεις..και τα μέλλοντα...
Βρε ηλίθια...δεν υπάρχει ουτε αγάπη..ουτε συναίσθημα...τίποτα..Ψοφήσανε όλα....Ολα είναι ιδέα σου..μια φαντασίωση σου ήταν.Και αν δεν συνέλθεις και την κρατήσεις..και ζεις μεσα απ αυτήν..η ξανατολμήσεις..να την ξανασκεφτείς....πάλι θα πονέσεις.Παλι θα κλάψεις...πάλι θα ματώσεις.Δεν έχεις αλλα περιθώρια δεν το βλέπεις?
Ναι το βλέπω...πιο πολύ και πιο καθαρά απο ποτέ.Ξέρεις είναι κάτι άνθρωποι...σπάνιοι...οι άλλοι όμως
τους βλεπουν σαν θύματα..τους χρησιμοποιούν.Βολεύονται..και τους ειναι χρήσιμοι μόνο γιαυτό.
Γύρνα την πλάτη..στους βολεμένους..Κουτό...ξέρεις πια...μονη θασαι...ως το τέλος..
Οι αλλοι θαναι αλλού...πάντα έτσι γίνεται.Θαναι κοντά σε άλλους ..και θα λαχταρούν αυτούς που δεν δίνουν...η που δίνουν λιγότερο..
Γιατί ετσι είναι φιαγμένοι οι άνθρωποι..Οταν τους δίνεις το βλέπουν λίγο η καθόλου...Το βαριούνται...μπουχτίζουν.Μια βρύση που τρέχει ασταμάτητα...τι εντύπωση μπορεί να σου κάνει?
Ξέρεις οτι είναι εκει...σαν θες βάζεις το ποτήρι σου η τα χέρια σου...κι έχεις οσο νερό θες..
Η αλλη βρύση...που τρέχει σταγόνα σταγόνα...είναι πιο ελκυστική..Οταν δεν τους δίνεις...τρέχουν και παλεύουν για να το πάρουν...Νόμος κι αυτός της ζωής. Και τον έμαθες καλά...
πολύ καλά.
Κι αυτο έμαθα κι αλλα...Αν με θέλετε...τσιγγούνα...απρόσιτη...αδιάφορη...χωρίς συναίσθημα...ενα ψιλοτομάρι εγωιστικό...μια άλλη...που σας φτύνει στην μούρη...που δεν δίνει δυάρα ....θα τοχετε..Μαλλον τόχετε..αλλωστε το κερδίσατε με τον τρόπο σας ..και με τον δικό σας αγώνα..
Το παλέψατε για να τόχετε αυτό..Προσπαθήσατε...για να τοχετε.Και σας το δίνω...
Και δεν το κάνω για να κερδίσω κάτι εγω...Ουτε αυτό με απασχολεί...πια...Το κάνω γιατί εγω
...δεν γουστάρω αλλο πόνο..Δεν γουστάρω άλλη πληγή...Δεν θα πάρω...αλλά και δεν θα δώσω..
αν λυπάστε εσείς..Αλλωστε παλέψατε τόσο για να δείτε αυτό..Και γω σας ικανοποίησα..σας ικανοποιώ και την τελευταία σας επιθυμία..Το τελευταίο σας χατήρι..Οτι ζητήσατε σας το δίνω λοιπόν..Την αδιαφορία μου..
Δυο σελίδες λευκές
σου 'χω κι άλλες να καις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου