Ο ύπνος της λογικής γεννά...τέρατα...[Fr.Gogia]...
Ξύπνα...σε παρακαλώ...ξύπνα....και δως μου σήμα...αφύπνισης.Ελα να με βρεις...στο δικό μας
σημείο συνάντησης...

Εσύ δεν γεννήθηκες για να κοιμάσαι.Μη το κάνεις αυτό...σε παρακαλώ...σε σένα..Μη το κάνεις σε μένα...δεν το αξίζω αυτό.Πριν ξεπουληθούν όλα...πριν χαθούν όλα...εντός μου...

Κάνε με να πιστέψω ξανά...κάνε με...να πιστέψω...πάλι...οτι υπάρχει όνειρο και ταξίδι.
Κι εκείνος οτι υπάρχει...Δεν ήταν ουτοπία δεν μπορεί...δεν γίνεται...δεν είναι δυνατόν...
Υπάρχεις...δεν ήταν ψευδαίσθηση...οχι δεν ήταν...

Ξέρεις καλά...τι πήρες...

" Ο ΧΡΟΝΟΣ" είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός
που έχουμε... γιατί είναι περιορισμένος. Μπορούμε να δημιουργήσουμε χρήμα... αλλά όχι περισσότερο χρόνο. Όταν αφιερώνουμε χρόνο σε ένα πρόσωπο... του παραχωρούμε ένα μέρος από τη ζωή μας που ποτέ δεν... θα μπορέσουμε να αναπληρώσουμε.

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ που μπορείς να δώσεις σε κάποιον είναι ο χρόνος σου ...Και εσύ αν ...διαθέτεις... τη "διαίσθηση"... θα καταλάβεις...ποιος... πότε και γιατί σου ...δίνει το ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ του..

δικέ μου έρωτα...μεγάλε...

Έδωσα σώμα και ψυχή...για να κερδίσω μια στιγμή...μα την αρνήθηκες κι αυτή
Ούτε θα γίνουμε Θεοί ούτε φως μου το αξίζουμε
πάνω στην άμμο σαν κουκίδες μικρές
τις δυο γραμμές μας με το σώμα ορίζουμε
Κι όταν δε θα΄χω πια για μένα ζωή
θα΄χω για σένα στ΄ορκίζομαι

Σε χίλια χρόνια μ΄ακούς σε χίλια χρόνια ξανά
να δώσουμε ραντεβού στο ίδιο σεντόνι αγκαλιά
σε χίλια χρόνια μαζί κι ας μην υπάρχουμε πια
η αγάπη θα ζει χίλια χρόνια μετά

καλημέρα...σ αγαπώ...

στον έρωτα μόνο...η απουσία κρατά μια σταθερότητα...

καλημέρα...Αν μπορείς να το λες..ετσι και να γίνεται..Κύττα ουτοπικό..Μια φορά είπα σε κάποιον..τι κι αν δεν είναι καλή μια μέρα..εσύ καντη να είναι..
Το γραψα ναι..ακόμα πίστευα οτι γινόταν..και το γραψα.
Πήρα το μήνυμά σου...σευχαριστώ..Δεν έγραφε όνομα αποστολέα..μα θαρρώ ηταν απο σένα.
ΣΕ ΕΧΩ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ...οκ..Για μένα δεν εχει σημασία.Είσαι εκει και με νοιάζεσαι τόσο.

Σ ευχαριστώ..Κυρίως για την ευαισθησία σου και πιο πολύ για την έννοια σου για μένα.Πόσο όμορφο..να σε νοιάζονται..πόσο γλυκό.Να παίρνεις ένα μήνυμα..και να λέει..
Είσαι καλά? αχ..πόσο θελω νασαι καλά..να περνάς καλά..
Μετά να έγραφε..ακούνα ματάτα..και ναχε μέσα ένα λινκ με μουσικές που μιλάνε...
Συγγνώμη που δεν απάντησα μα ηρθα σχεδόν ξημέρωμα..Λυώμα..αλλα και ταυτόχρονα
τεντωμένη.Ξάπλωσα αλλα αργησα να κοιμηθώ..Κι οταν ηρθε ο υπνος ηταν λιγοστός και
ταραγμένος.
Απαντώ τώρα...ομως.
Την μέρα που έγραψες... απ το απόγευμα έλειπα..βγηκα εξω.
Πήγα ετσι..χωρις προορισμό...αφησα το αμαξι να με πάει...και οπου με εβγαζε.Ηθελα
να φύγω..και να οδηγώ..έτσι..
Μόλις τελειωνε η βενζίνη..ειχα ενα μπετονάκι πίσω..να βάλω για μέχρι το κοντινότερο
ανοιχτό βενζινάδικο..Θα τα βόλευα.Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνω...
Ολο το δρόμο εκλαιγα..γιατι? θυμομουν.Τις λιγες αυτές στιγμές ευτυχίας..οταν τα λόγια ειχαν ζάχαρη και ηταν για μενα αυτα τα λόγια..Και κείνα τα μικρά δώρα..που άλλοι θα απαξίωναν..μα εγω..νόμιζα οτι ηταν περιουσία...Είχαν βάρος ειδικό που λένε.
Ηταν για μένα.Τόποι για έκφραση...για τη δική μου μιλιά και έκφραση.

Καθησα στη θαλασσα σενα βραχάκι.Είχε νυχτώσει για τα καλά..Τριγύρω σχεδόν ερημιά..μόνο το φως του φεγγαριου...πάνω στο νερό..αυλάκια...Που και που κανένα ζευγάρι περνούσε...γελώντας μιλώντας.
Εβλεπα εκεινο το φεγγάρι...και τα ματια μου ετρεχαν ποτάμι...Ασταματητα...Μου μάτωνε τη καρδια...Δεν ειματε μαζί δεν θαμαστε μαζι ...και το ξέρω..Η μοιρα ταθελε αλλιως..
Θα ήμουνα τόσο τυχερή...μα πάντα ηξερα οτι δεν είμαι.Ηταν κάτι σαν δεδομένο.
Με ακολουθούσε σχεδόν πάντα.
Αξιζε δεν άξιζε εγω αυτόν θελησα και θέλω..Εστω σαν φίλο καρδιάς.Θα τον τιμούσα κι εκει...θα του στεκόμουν θα μοιραζόμαστε.Ποτέ δεν θα τον πρόδινα και θαταν το δώρο της ζωής σε μένα.
...Κύττα..σε σενα δεν λέω ψέμματα δεν μπορώ να πω..Θα μου αρκούσε...σαν φίλος..σαν παρουσία..ετσι..απλά..Ναχω τον τρόπο..και το δικαίωμα σε λίγα λόγια.
Λένε τα στερνά τιμουν τα πρώτα...εζησα και γω λιγο ονειρο...φιλενάδα..λιγα ιχνη...φαντασία..αναμεικτη με όνειρο...μα στο τέλος ηρθε εκεινο το χερι πηρε τη λεμονόκουπα τη στιμμενη και την πεταξε ασπλαχνα στα σκουπίδια..Τι κιαν μεσα εκει ηταν ολα οσα ονειρεύτηκα...ολα...
Τα χρόνια ανελέητα και γω παλι και παντα μόνη..Κύττα πλάκα..καμμιά φορά..Ολες με
ζηλεύετε..και νομίζετε πως δεν ξέρω που να πρωτοπάω απ τις προσκλήσεις.Μα δεν ξέρετε
οτι δεν θέλω να πάω..γιατί καμμιά δεν έχει τον τρόπο να με κάνει να νοιώσω.
Κι αν γίνει θαναι για πολύ πολύ λίγο κι αλλιώς..
Δεν θαχει αυτό που θέλω μέσα εγω...κι εγω πια τώρα ξέρω τι θέλω ναχει.Με λέτε δύσκολη και περίεργη ίσως.Πάντα με παρεξηγούσατε γιατί διέφερα.Μα πως να γίνει..έτσι
είμαι πια πως να αλλάξω.Θα μου αρκούσε...μια μουσική που μιλάει..και δυο τρεις..περίπου.. γραμμές.
Αχ θεε μου ναγραφε...
Είσαι καλά? ξέρεις σε σκέπτομαι..ξέρεις..σε θέλησα μα δεν γινόταν..Ομως είμαι εδώ
βρε..παντού και πάντα θαμαι εδώ..Μη φοβάσαι..μη πονάς.Εχεις εμένα τώρα..Σαν παρουσία σαν στήριγμα μαυτόν τον τρόπο που μπορώ.Και να ξέρεις σαγαπώ..με όλους τους τρόπους
σαγαπώ.Μα αυτό μονο μπορώ να σου δώσω.Και ξέρεις το γιατί.Αυτός ο τρόπος δεν θα
ενοχλήσει ουτε θα βλάψει.
1 2 3 4 5 γραμμές...ευτυχίας...Πόσο απλό..πόσο...
Και γω θα κλάψω απο χαρά..θα γεμίσω..και δεν θα αδειάζω ποτέ.
Ομως δεν έρχονται...και να..
Το ρεζουμέ...ειναι αυτό...και δεν μπορεσα να τ αλλαξω..εγω η αχρηστη..Ότι κι αν έκανα..οσο κι αν προσπάθησα..

ευχαριστώ για μαιλ σου...κι οταν μπορώ θα σου γράφω συχνότερα...
...δεν μπορώ ακόμα.
Πρωτα θελω να γιάννω εντός μου...πονάω ρε...πονάω..

εχω αγριέψει πια...

σαν κάτι ζώα ήμερα...που απ το πολύ ξύλο...βγήκαν στα βουνά..κι έγιναν άγρια..
Ο θυμός μου είναι εδω ...με έχει κυριέψει..Θέλω να σπάσω κάθε τι ...να μην αφήσω τίποτα...
Τα χω πάρει..όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή μου.Τούτη φορά έκανα το κάθε τι..πάλεψα όσο ποτέ αλλοτε.Δεν ήταν ζητιανιά..ήταν νοιάσιμο ρε...Οσο για κανένα άλλον ποτέ...και το πήρες όλο εσύ.
Και τόδες ζητιανιά.Τοδες ενόχληση.Υπερβολή που κουράζει..που μπουχτίζει..Σαν πολύ και απαίσιο φαι..Σαν μια σούπα...μπαγιάτικη...το νοιάσιμο μου.Το ενδιαφέρον.Την ψυχή και τη καρδιά μου...την ειδες ζητιανιά...
Δεν θαθελα ναναι για είδωλα που εγω έστησα.Θαθελα ναναι για αληθινά πλάσματα οπως εγώ τα ονειρεύτηκα.Οπως ήταν στην αρχή.Πως μπορεί κανείς ν αλλάζει τόσο..πως γίνεται?
Να λέει...θαμαι παντού και πάντα..Και νάναι μόνο τοσο λίγο παντού...και τόσο πολύ πουθενά.
Βοήθα με κιάλλο να μην πιστεύω σε τίποτα..Να μην ελπίζω τίποτα..Ξερρίζωσε το κάθε τι.Να μην πιστεύω σε τίποτα...σε οτιδήποτε.Πάρε πισω κάθε χαμόγελο που έδωσες.Σκότωσε το..Κάνε με σκληρή..Κάνε με πάγο κάνε με αλύγιστο ντουβάρι...Δεν είναι λευτεριά αυτό μωρέ δεν είναι.Ξαναγύρισα πίσω στο κλουβί μου..Με ξανάρριξες με τον τρόπο σου.

To my status...

Μ αρέσει να κάνω λάθη.Κατ επανάληψη.
Αφέθηκα..να το ζήσω...Πόνεσα-πονάω άρα ζω.
Κόντρα στις λογικές του βαρετού-ίδιου-στατικού δικού σου ακούνητου- status.Toυλάχιστον
εγω τοζησα με έρωτα-πάθος.Το ζωγράφισα...το γραψα...το περιέγραψα...το γέμισα μουσικές....τουκανα στέκι...το νοιάζομαι...το στολίζω.Δεν σαρέσει έτσι όμορφο.Φοβάσαι και να περνάς. Θα δεις την ομορφιά και την διαφορετικότητα.Και δεν θες.Αντιδράς για να το αποφύγεις.
Εσυ μάλλον φοβάσαι και τις λέξεις.Τις τρέμεις..Θες σαν τρελλός...δεν είναι οτι δεν θες... αλλά φοβάσαι.
Εγω αφέθηκα να το ζήσω.Εσύ αφέθηκες να συμπλέεις...και να ρολάρεις με τις εντολές του μυαλού.Kαι τις εντολές-παραμέτρους των αλλων.
Τα περί μαγκιάς..δεν αρκεί να τα διδάσκεις..Καλείσαι ενίοτε και να τα εφαρμόζεις.
Σου βγήκε μάγκας το μαθητούδι..Πιο μάγκας απ τον καθένα...
Εχεις πια...αποχαυνωθεί με τις εντολές. Εσυ δεν θαπρεπε. Ομως.. εσύ το κάνεις.
Θα αρκεστείς...στην πλήξη...με μοναδικές εξάρσεις πρόχειρου-εύκολου-πλαστικού ενθουσιασμού..με προκάτ προδιαγραφές ασφαλείας λόγω συντομίας και χωρίς ίχνος ρίσκου.
Μια χαρά..να πατάς χωρίς να παίρνεις ρίσκο.Μπορείς και να εναλάσσεσαι μεταξύ
ξανθού ...καστανόξανθου...κόκκινου...μαύρου...καφέ.Πάντα όμως δεν θαναι ποτέ σαν αυτό
που σου δινόταν με την απόλυτη γεύση του έρωτα.
Στην τελική δεν ήσουν τόσο έξυπνος να δεις οτι το καλλίτερο-ποιοτικό δεν είχε καν ρίσκο.
Θαχε μόνο χαρά κι απόλαυση διαρκείας.
Παραμένεις...μικροαστός..βολεμένος...στη σιγουριά της ατσαλάκωτης φορεσιάς σου.
Παίζεις με τις εντυπώσεις.Βαράς στο ψαχνό...δήθεν σαν πολεμιστής.Μα πολεμάς μόνο εσένα
και ότι σε αγαπήσει.Τρέμεις...το ρήμα...Δεν το αντέχεις ουτε καν απ τους αλλους.

Οι εξάρσεις σου κι οι ενθουσιασμοί...δεν είχαν συνέχεια..Πάντα θαχεις το κολλάρο σφικτό...σφιγμένο πολύ...
Θαχει και καρφιά..που ούτε καν εχεις πάρει χαμπάρι..Ετσι περιχαρακωμένος.
Καθένας-καθεμιά απ το δικο σου περίγυρο..σου βάζει κι απο ένα...καρφί...Απο αλλού τα φοβόσουν...μα ταχες ήδη και δεν τοξερες.Δεν το βλεπες. Καλοκαρφωμένα...στο λαιμό σου.
Δεν πονάς ομως...απλά...συνήθισες...κι αυτό είναι το χειρότερο...

Βαρέθηκα...

πόσο κακό μπορει ναναι αυτό? Για σένα καθόλου κακό...Αυτό ηθελες...καιρο τώρα αυτό
αποφάσισες...και το πάλεψες γενναία για να το πετύχεις.....
Αυτη η στασιμότητα...αυτη η ακινησία...Και συνεχως η εικόνα.. ξεθωριάζει...και ξεθωριαζει...
Πας να ροκανίσεις και τα τελευταία ίχνη αυτού που νοιώθω..για σένα..Το χεις βάλει σκοπό....Αυτο ηταν λοιπόν το ζητούμενο σου..Εχεις βαλθεί να το ξεκάνεις με κάθε τρόπο...Θες να το εξαφανίσεις...Λυσσάς...και ας μην το δείχνεις..Είναι φρίκη και τρέλλα μαζί..Και ενας
μαζοχισμός...αλλα και σαδισμός μαζί.Μόνο σε εχθρό το κάνεις αυτό..Κι όχι σε κάποιον που μοιράστηκε μήνες..χρόνια..κάθε καυμό σου...καθε ονειρό σου..και ήταν διαρκώς στο πλευρό σου.

Και γω κουράστηκα ...να προσπαθώ να βρω ίχνος...η ενα σημάδι σου οτι ολα είναι καλά...οτι έχει απομείνει κάτι απο κείνα τα λόγια σου..απο κείνον που ηταν οτι ωραιότερο στη ζωή μου.
Σαν εκδικητής...σαν αντίπαλος κάνεις.Πόσο καιρό εχεις να πεις μια καλή κουβέντα...να δώσεις ενα χαμόγελο.Να δώσεις μια σταλιά...ενδιαφέροντος..Μόνιμα απέναντι σαν τιμωρός
και εξεταστής.
Τι θαρρείς μονο εγω θα προσπαθώ...θα παλεύω? Πόσο να το κάνω μόνο εγω...κι ως πότε?..
Δεν νοιάζεσαι.....για μένα...γιατί εγω λοιπόν?Εφτυσες στο πρόσωπό μου...το νοιάσιμο μου για σένα.Με πρόσβαλες...Και μετά αμφισβήτησες την αλήθεια μου.Εσύ που μήνες τσεκάρεις την
ειλικρίνεια μου...με κατηγόρησες σχεδόν για κάτι που δεν έκανα σκόπιμα..αλλα ηταν εντελώς τυχαίο.Χωρις να μου δωσεις δικαίωμα απολογίας...η εστω δικαιολογίας.Αποφάσισες και διέταξες..Εκρινες και καταδίκασες...Ο αλάνθαστος εσύ...ο πάντα υπεράνω.Ο εκλεκτός..

Δεν σε νοιάζει τι θελω...πως το θέλω....ούτε ασχολήθηκες..Μονο τι έχεις αποφασισει λες..και πως το θες..Μα πιο πολύ δεν σε νοιάζει τι περνώ..Εντός μου..Είμαι γεμάτη οργή...και παράλληλα..αδιάφορη...
Νοιώθω ναχω γεμίσει...κούραση...και είμαι εξουθενωμένη...
Εχω πέσει...στον αντίποδα...Δεν με νοιάζει...δεν δίνω διάρα...είμαι σαν αναίσθητη...
Παράτα με...αντε παράτα με...
Βαρέθηκα ...
Βαρέθηκα τη ξύλινη γλώσσα σου...τις παρατηρήσεις...τις κριτικές σου...την αποστασιοποιημένη στάση σου...Την αδιαφορία σου...για το τι νοιωθω εγω...και πως είμαι...
Κατάφερες...και με κούρασες...κι ας φαίνεται το αντίθετο...κι ας λες το αντίθετο..
Εγω κουράστηκα και βαρέθηκα ...Την ιδια εικόνα...παρατημένη εκει...
Δεν μου προξενεί παρα μονο νεύρα...αλήθεια...εχεις πει ποτέ ευχαριστώ?
ειπες ποτέ συγγνώμη για οτιδήποτε?Για τις ωρες της σκέψης μου...για τη γλύκα και το ενδιαφέρον μου..Για να χαμογελάς και να νοιώθεις εσύ καλά?
Σου ζήτησα τιποτα...σε υποχρέωσα ποτέ σε κάτι? Αδικε...κριτή μου?
Πως με κριτικάρεις λοιπόν...πως με στήνεις στο τοίχο...και πως με βάζεις τιμωρία...Με τι δικαίωμα το κάνεις?
Αντε παράτα με λοιπόν...δεν μπορείς να με πληγώνεις άλλο...δεν μπορείς...
και γω το αποφάσισα να μη σε ξανααφήσω να το κάνεις...

για όσους αμφισβήτησαν την αλήθεια μου...

Ποτέ μην καταδικάζεις κάποιον μόνο με ενδείξεις χωρις να έχεις αποδείξεις..
Σιχαίνομαι να αμφισβητούν την αλήθεια μου..
να με αδικούν επίσης..όταν έχω δώσει αποδείξεις ειλικρίνειας...πάρα πολύ καιρό...

Επιτέλους δέξου...οτι δεν είσαι αλάνθαστος γιατι αλλιώς θασουνα Θεός..Εκτός αν πιστεύεις οτι είσαι...Στην τελική...Εκείνος κει πάνω...δεν είναι εγωιστής αν και έχει αυτό το δικαίωμα.Τωρα τι λεω...μήπως βλέπεις η ακους?

For those who believe, no proof is necessary.
For those who don't believe, no proof is possible.
=Stuart Chase=

burning point....

αμα βλέπω....φοβίες...

ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ...ΟΝΕΙΡΑ

τηλέφωνο...παίρνω στη σκέψη σου...

ο κόσμος μικραίνει...ο κόσμος σωπαίνει...κι αυτήν την αγάπη ακόμη φοβάται..
μου λές δεν θα αντέξεις..και γω...τ όνειρο πες μου με ποιον να μοιράσω?
και γίνομαι πόνος ...με μάτια σπασμένα...με βρίσκουν οι νύχτες...
τηλέφωνο παίρνω στη σκέψη σου...παίρνω στο σώμα σου...για μένα
τηλέφωνο παίρνω στο στόμα σου....κι έχεις τα σύρματα κομμένα...

Αν...Στο θέμα αλλαγής...χαρτών..γίνεται το ...έλα να δεις. Οχι μεταβολές τοπίου η ρότας
αυτό ηταν και είναι γνωστό...και αποδεκτό...Μιλάμε για αναπτυξιακά...εμβόλιμα...σχέδια ...χαράς...ευχαρίστησης και ....εξέλιξης.Για τον κεντρικό ήρωα...

Πάντα τόξερα...οτι όλα είναι ταξίδι.Ο κεντρικός πυρήνας..Η αρχή και το τέλος...

Εκεί...θαλασσοδέρνονται..πνίγονται..η πιάνουν στεριά...οι ήρωες..του κάθε παραμυθιού.

Τι μοίρα με περιμένει..μιας και είμαι εκ γεννετής ταξιδιάρα?
Η βάρκα μου...ήδη έχει χτυπηθεί...σε ...χρόν ι α βράχια.....Oχι χρόνια...χρόν ι α.

Αλλά...γεννημένη μες τη θάλασσα...έχω ποτίσει θαλασσινό νερό.Εχω δεχτεί..άπειρα χτυπήματα στο σκαρί μου.Το τελευταίο..ηταν πολύ γερό..Την έβαλα στην άμμο και την
καλαφάτισα ξανά..και ξανά...περνώντας την υλικό..στεγανωτικό και ότι ήξερα...για να
την κάνω γερή..να αντέχει.Και τα βράχια και την αλμύρα της θάλασσας...

Πως τη λατρεύω τη θάλασσα...έχει όλα οσα θαθελα..δίπλα της ....πανω της... εντός της...

υγ. 1....Δεν αποποιούμαι...αυτή τη νοστιμιά που έχει..κάθε μπουκιά μου.Ειναι θέμα γονιδίων..
και ....φυσικά...αυθόρμητης...μοναδικής...εξτρίμ .....εξέλιξης...Ενίοτε και ανατροπής.
Η δύναμη και το ερεθιστικό ...spice...είναι θέμα... ενστίκτου..συνδυασμός με σπάνιο
εσωτερικό βάθος..

υγ.2....Οι βουτιές...επιτρέπονται...μόνο εκει που εγω...δίνω άδεια...

ονειρα? πάψε να ζεις με δαύτα...

Πάψε...Δεν θα σαφήσουν όσο κι αν θες...Θα στα μπουρδουκλώσουν...θα στα μπερδέψουν..θα βρουν αφορμή και λόγο να στα σημαδέψουν στο κούτελο...Με βολές..συνεχόμενες...Δεν είναι απαραίτητες οι ιαχές του θριάμβου...Μπορεί να γίνει εξ ισου καλά και με σιωπή..Μια ατέλειωτη εξαφάνιση...μια απουσία....κατευθείαν ...στο σταυρό...Δεν θα σου μείνει ουτε ένα...Ουτε για δείγμα...Το είδα και το κατάλαβα κι εγω...

Δεν κολλάς...Γύρνα κι άλλη πλάτη...Κάθε βουρδουλιά...και μια σέξυ...χαρακιά...σαν τατού
περίπου.Διακοσμεί...και διαρκώς θα προκαλεί.Και το ξέρεις..και σαρέσει..
Και αρέσει.Θα σαι πάντα...αλλιώτικα χαραγμένη.Προσωπικό σχέδιο...αδύνατον να αντιγραφεί.
Μαρέσεις...κυρίως γιαυτό.

my mix of sunset...Aλητεία στην άμμο...excited colors...

in summer mood...when instict goes over all...
heart bits loud...body seeks taste of salt..and smelling..
deep diving into all senses...

I only want to talk to you...

We ve traveled halfway round the world.... To find ourselves again

πανέμορφος τοίχος...στοιχισμένος...

Κάνετε κλικ στα πρόσωπα των ατόμων που θέλετε να επισημάνετε.

δες...φύτρωσαν μικρά μικρά πράσινα φυτά...Βγήκαν μέσα απ τις πέτρες..Εκείνο το θαύμα...που λες...ακόμη κι εκει...φυτρώνουν...και βγαίνουν με θράσος...και θάρρος μπροστά...απλά για να δούνε λίγο ακτίνες ήλιου.Ισως και το βράδυ το ηλιοβασίλεμα.
....Αυτοφυή ...αυτοποτιζόμενα...αναιδή...ανυπάκοα....μα ζωντανά...και αληθινά...

• Προηγούμενη
• Επόμενη

Κάνετε κλικ στα πρόσωπα των ατόμων που θέλετε να επισημάνετε.

Τους χάρτες άπλωσα να ονειρευτείς μια χώρα... μια χώρα που δεν ονειρεύτηκες ποτέ..
Κύττα η πλάτη...μπορείς να εξασκείσαι εκει...Να μην πλήττεις..Ως εκει μπορείς...Το υπόλοιπο
είναι δικό μου...Την πρόσβαση...χρειάζεται να την κερδίσεις...Η να στη δώσω εγώ...
Στα ποταμια παμε κοντρα,και ας μας ακολουθoυν αυτα ...stop.Η ζωη δεν ειναι σουπα να τη φας με κουταλι ...stop.H ζωη οπως κι ο ερωτας τρωγεται με τα χερια ...stop.

..αδιαφορία....

μια νέα ανακάλυψη...μια νέα λέξη...? οχι παλιά όσο κι ο κόσμος...
ηρθε σιγά σιγά..και ύπουλα...και με έκανε να την θέλω...να τη φορέσω...
να δω αν μου πάει...Μου πάει...

δεν παρατηρεί...

Ντύνομαι αλλαγές που ..κανείς δεν παρατηρεί...
Για όλους αυτους που σε μια κουταλια αγάπη ..πνίγηκαν.

μπορούν και να σε αδικήσουν άνετα...

με υποψίες...ενδείξεις...
Η άποψη ..η σκέψη τους..πάντα ... αλάνθαστη.....Δεν χρειάζονται
αποδείξεις..Το υπέρτατο εγώ τους αποφάσισε..

μη σε νοιάζει ..

τι σκέφτονται για σένα οι άνθρωποι..
Πολλοί...δεν μπαίνουν καν...στον κόπο...

Λευκές σελίδες...

Μια σελίδα λευκή
πώς να φτάσω εκεί
με τι λέξεις
να 'χα χίλιες φωνές
να ακούς, κι όποια θες
να διαλέξεις

Δυο σελίδες λευκές
σου 'χω κι άλλες να καις
είμαι ανήμπορη, κοίτα
δε σε φτάνει καμιά
καραβάκι η μια
και η άλλη σαΐτα

Καραβάκια και σαΐτες
για ταξίδι ξεκινούν
όσες νίκες, τόσες ήττες
αν αντέξεις θα σε βρουν

Κι αν μαθαίνεις την αλήθεια
σ' όσα λένε τα παιδιά
αν σε φτάσει μια σαΐτα
κάρφωσέ τη στην καρδιά

Μια σελίδα χαρτί
ποιος σου λείπει και τι
να σου στείλω
τι ζητάς στη ζωή
για να δω αν θα μπει
σ' ένα φύλλo

Καραβάκια και σαΐτες
για ταξίδι ξεκινούν
όσες νίκες, τόσες ήττες
αν αντέξεις θα σε βρουν

Κι αν μαθαίνεις την αγάπη
στα ταξίδια που θα πας
μέσα σ' ένα καραβάκι
μπες και μάθε ν' αγαπάς

Κι ηρθε πάλι εκείνη η ώρα...παλιοζωή...που είμαστε εσυ και γω μόνοι...
Θα μου πεις πάντα μόνη ημουνα...Κανείς άλλος.Η παρουσία ηταν απλά στα λόγια..ηταν μόνο για να δίνεις.Μόνο οσο έδινες και δίνεις...μόνο τοτε..υπήρχες.
Το λένε ψυχικές επενδύσεις.Τις κάνεις μόλις αρχίζεις να καταλαβαίνεις και έχεις το νου να κρίνεις.
Ο πατέρας...η μητέρα...η θεία..ο θείος...4 και έπρεπε..γιατι και κείνοι όλα τα χρόνια απ τη γέννησή σου
έκαναν.Εκείνος σε λάτρευε..εκείνη το ίδιο.Επρεπε λοιπόν και σύ.Σε λάτρευαν..έπρεπε και συ.Ως το τέλος να στέκεσαι..Τόκανες...και άξιζε γιατί και το αναγνώρισαν και πήρες και καλά λόγια..και ευχαριστώ.
Μετά ήρθε το χάος...Πάλι τα ίδια..δίνεις δίνεις...λες θα το κάνω..Και θα το κάνω...γιατί εδω επένδυσα
ψυχικά και πρέπει να το υποστηρίξω.
Κι όμως...φτάνεις σαυτό το κατώφλι των 50..και παλι εισαι μόνος.Κατάμονος...
Εξάντλησες όλα τα περιθώρια...έκανες ολες τις υποχωρήσεις..εδωσες και την τελευταία σταγόνα του
αίματος σου..Ενα τεράστιο τίποτα..
Πάλι μόνη....Οι φίλοι? κιαυτοί...Ο έρωτας...οκ...δώσε..δώσε...δώσε...Και δίνω..και ακουμπάω...και αφήνομαι..
Δίνω αγάπη...να πάρει την παλιολέξη...να την πάρει και να την σηκώσει...Δεν την γουστάρω πια...δεν την αντέχω..την σιχάθηκα.
Μεταξύ μας δεν την πήρα ποτέ για να ξέρω πως είναι..Ομως την ενοιωσα κι αν δεν τη πήρα απο κανένα... την έδωσα...Αυτό μάλλον είναι οπως λένε..και η υπέρτατη μοναδικότητα της.
Σάχλες..Αφου το βρήκα κι  αυτό μπροστά μου.Τι ωφελούν τα λόγια...το ρεζουμέ ωφελεί.


Και δίνω καρδιά...λέω ..θα δώσω γιατί...θα πάρω το ίδιο.Και άλλη μια λέξη...σκέτος εφιάλτης.Ερωτας..αόριστος ενεστώτας.Αδύνατον να του
αντισταθείς..Αλλη λέξη..προς αποφυγή...Κρατάς μια αλλη και την αντικαθιστάς..Ειναι υποκατάστατο?
ουτε κατα διάνοια. απλά υπαρχεις αλλά δεν ζεις..Απ την άλλη μεριά  δεν πονάει...δεν αφήνει πληγή..δεν τρώς χαστούκι..δεν σπαράζεις...οταν ειναι μονόπλευρος...δεν διαλύεις....Τίποτα...κανείς δεν βλέπει..κανεις δεν ακούει..Αλλο ενα μαθημα...
πάλι μόνη...σαυτό το σκατοστρατόπεδο...γεμάτο όπλα γυρω γυρω..και υλικά πολέμου.
Στα στρατόπεδα βρίσκεις οτι θες ...πολεμικό υλικό...για να μάχεσαι...και καμμιά φορά αν δεν έχεις άλλη επιλογή να το στρέφεις και κατα πάνω σου.
Νομίζω το λένε...αυτοτιμωρία...για ολα οσα δίνεις.Οταν δίνεις τόχεις αυτό...οτι θα συμβεί.Δεν τοξερα
αλλά τα τελευταία χρόνια...που άνοιξα καλά τα μάτια μου ...το δα και το κατάλαβα καλά πια.
Εσύ...ο εαυτός σου...και το δίνω...Οσο δίνω τόσο με απωθούν...με πληγώνουν.Οσο δίνω θα τιμωρούμαι άδικα αλλά σίγουρα..
Μα ετσι έμαθα..ετσι μεγάλωσα...με αυτό .Πως να μην δίνω πια? πως να αλλάξω και να γίνω τσιγγούνα
σε όλα...να δινω μόνο σε μένα χωρίς να  βλέπω τίποτα και κανένα.Να λέω υπάρχω μόνο εγώ...μόνο
για μένα θα ζω...Μόνο..
Κουράστηκα..μα το Θεό...νοιώθω μέσα μου οτι κάθε υπόλοιπο...τελειώνει...κάθε σταγόνα στερευει...
και γω μόνη πάλι...πολύ μόνη...και απέναντι ολοι οι παραλήπτες των κομματιών μου..Τα δάκρυα μου
δεν ωφελούν...κι αυτά στερεύουν...Οι λέξεις..οι πράξεις είναι πια κομμάτι μου κι αυτές..Ερχονται πανω μου και δεν μπορώ να τις αποφύγω..Δεν έχω τη δύναμη να σηκώσω την ασπίδα μου και να τη φορέσω.Να μην πληγώνομαι...να μην με αγγίζουν.Ειναι εκει όλα...και γω...δεν μπορώ..νοιώθω θυμωμένη..οργισμένη...κι ομως ουτε τα χέρια δεν εχω κουράγιο να σηκώσω...να αμυνθώ..
Μέρες μέρες...δεν θέλω να αμύνομαι..θέλω να γύρω το κεφάλι απλά...πανω σε ενα στήθος..που το
δίνουν σε μένα..Μια αγκαλιά για να κουρνιάσω..Ενα χέρι να μου χαιδέψει τα μαλλιά και να πει...είμαι εδω ...μη πονάς πια..δεν σου αξίζει να πονάς.

Ομως ειμαι παλι μόνη...Και λίγο λίγο...μέρα μέρα...αδειάζω και πιο πολύ.Και ολο αυτό μου τρυπάει
το είναι..Τίποτα περιστασιακό η για λίγο δεν μου δίνει καμια χαρά..Η μοναξιά είναι διαρκώς..φιλενάδα μου..παρέα μου.Ακόμη κι αν γύρω βλέπω δεκάδες κορμιά να υπάρχουν...δεν υπάρχουν δυο μάτια
για μένα..να κυττούν εμένα...Η αν υπαρχουν δεν κοιτάνε τα δικά μου μάτια..Κυττούν σε άλλα σημεία
και μόνο σαυτά.Και γω πάλι μόνη..Να ψάχνω γιατί...με τι δικαίωμα..μου το κάνουν...η .τι έκανα και δεν κατάφερα δεν μπόρεσα.Οσο με θυμάμαι...έδινα..απλόχερα και χωρίς δεύτερη σκέψη.
Συμπέρασμα ενα...Αρα ..οταν δίνω σίγουρα μετα θα πονάω..Οταν δίνω σίγουρα μετά θα πληγώνομαι...θα με πληγώνουν.
Δεν γίνεται μαλλον αλλιώς..Δεν υπαρχει αλλη λύση...Δεν πρέπει να δίνω...απολύτως τίποτα..Σταλιά...
γουλιά...Ετσι θέλουν...ετσι είναι τα πράγματα...Το δικό σου παγούρι πρεπει ναχει νερό...κι οι άλλοι
να μην σε ενδιαφέρει τι κάνουν...πως θα ζήσουν...αν τους λείψει.
Πόσο τραγικά εγωιστικό...αλλά και πόσο σωτήριο θαναι  για μένα.Ετσι...θα σε αναγκάσουν να γίνεις...και μόνο ετσι θα επιβιώσεις.Ο νόμος του εγω...Εγώ...εγώ...κι ο εαυτός μου...Η δική μου ...πάρτη...Και αυτό δεν σε λυτρώνει απ τη μοναξιά..Οχι...Απλά λες...δεν έδωσα...γιατι να θέλω να πάρω.?..Τι είχαμε τι χάσαμε..Ζερό + ζερό= ζερό....Η ζερό-ζερό= ζερό...

Aκου...σταμάτα να μυξοκλαις...Η ζωή...αμοίβει τους σκληρούς..τους αδιάφορους..τους χοντρόπετσους..Οι ευαίσθητοι...μια ζωή κλαίνε..και μια ζωή την τρώνε.
Ξύπνα ...και προσπάθησε να περισώσεις ότι σου απόμεινε...
Γράψτα όλα...κανονικά...αδιαφόρησε για οτιδήποτε..Δεν υπάρχουν επενδύσεις πια...Υπάρχει...οσα
βγάζω τα τρώω..Μεταφορικά...και πραγματικά..Ψυχική επένδυση...αντικρυσμα...ανταπόδοση-απόδοση δεν υπάρχει..Περιχαρακώσου...εντος εκτος κι επί τα αυτά...Θωρακίσου εν ανάγκη...βάλε οσες ασπίδες
θες...κάνε οτι μπορείς.Βρες τρόπο...να γίνεις σκληρή..αδιάφορη...παρτάκιας...Μη δίνεις ουτε πόντο
συναίσθημα...σε οτιδήποτε πιστεύεις οτι αποτελεί την ψυχής/καρδιάς σου επένδυση.Μπούρδες.
Είπαμε πάπαλα  με τις επενδύσεις..και τα μέλλοντα...
Βρε ηλίθια...δεν υπάρχει ουτε αγάπη..ουτε συναίσθημα...τίποτα..Ψοφήσανε όλα....Ολα είναι ιδέα σου..μια φαντασίωση σου  ήταν.Και αν δεν συνέλθεις και την κρατήσεις..και ζεις μεσα απ αυτήν..η ξανατολμήσεις..να την ξανασκεφτείς....πάλι θα πονέσεις.Παλι θα κλάψεις...πάλι θα ματώσεις.Δεν έχεις αλλα περιθώρια δεν το βλέπεις?
Ναι το βλέπω...πιο πολύ και πιο καθαρά απο ποτέ.Ξέρεις είναι κάτι άνθρωποι...σπάνιοι...οι άλλοι όμως
τους βλεπουν σαν θύματα..τους χρησιμοποιούν.Βολεύονται..και τους ειναι χρήσιμοι μόνο γιαυτό.
Γύρνα την πλάτη..στους βολεμένους..Κουτό...ξέρεις πια...μονη θασαι...ως το τέλος..
Οι αλλοι θαναι αλλού...πάντα έτσι γίνεται.Θαναι κοντά σε άλλους ..και θα λαχταρούν  αυτούς που δεν δίνουν...η που δίνουν λιγότερο..
Γιατί ετσι είναι φιαγμένοι οι άνθρωποι..Οταν τους δίνεις το βλέπουν λίγο η καθόλου...Το βαριούνται...μπουχτίζουν.Μια βρύση που τρέχει ασταμάτητα...τι εντύπωση μπορεί να σου κάνει?
Ξέρεις οτι είναι εκει...σαν θες  βάζεις το ποτήρι  σου η τα χέρια σου...κι έχεις οσο νερό θες..
Η αλλη βρύση...που τρέχει σταγόνα σταγόνα...είναι πιο ελκυστική..Οταν δεν τους δίνεις...τρέχουν και παλεύουν για να το πάρουν...Νόμος κι αυτός της ζωής. Και τον έμαθες καλά...
πολύ καλά.
Κι αυτο έμαθα κι αλλα...Αν με θέλετε...τσιγγούνα...απρόσιτη...αδιάφορη...χωρίς συναίσθημα...ενα ψιλοτομάρι εγωιστικό...μια άλλη...που σας φτύνει στην μούρη...που δεν δίνει δυάρα ....θα τοχετε..Μαλλον τόχετε..αλλωστε το κερδίσατε με τον τρόπο σας ..και με τον δικό σας αγώνα..
Το  παλέψατε για να τόχετε αυτό..Προσπαθήσατε...για να τοχετε.Και σας το δίνω...
Και δεν το κάνω για να κερδίσω κάτι εγω...Ουτε αυτό με απασχολεί...πια...Το κάνω γιατί  εγω
...δεν γουστάρω αλλο πόνο..Δεν γουστάρω άλλη πληγή...Δεν θα πάρω...αλλά και δεν  θα δώσω..

Αυτό που λέμε..τιποτα για το τίποτα.... Δεν λυπάμαι...και δεν με νοιάζει κυρίως
αν λυπάστε εσείς..Αλλωστε παλέψατε τόσο για να δείτε αυτό..Και γω σας ικανοποίησα..σας ικανοποιώ και την τελευταία σας επιθυμία..Το τελευταίο σας χατήρι..Οτι ζητήσατε σας το δίνω λοιπόν..Την αδιαφορία μου..

Δυο σελίδες λευκές
σου 'χω κι άλλες να καις

 

ps...ο Λόρδος Κέυνς συνήθιζε να λέει πως «Μακροπρόθεσμα
θα είμαστε όλοι νεκροί»...Ωστόσο...προλαβαίνουμε...Ενα besame
mucho....η ενα...Eso beso...

[Το ένα ίσον κανένα..my lord...κάντο mucho]

Aφιερωμένο στη .....Μαριέττα...

τη λενε Μαριέττα...

Συνέπεσε να κάνουμε μπάνιο κοντά κοντά..στη πλαζ.Διπλανές ξαπλώστρες..Ωριμη ..σέξυ....ομορφα χαρακτηριστικά...ωραιο δέρμα..και κανονικό ωραίο σώμα.Μια γυναίκα σύγχρονη.Μια μόρφωση σχετική.Φαινόταν απλή και σωστή.Της αρεσε το διαδίκτυο..και προσπαθούσε να το χρησιμοποιεί..για κοινωνική δικτύωση..και να κάνει  λογική χρήση.Συμφωνήσαμε..Ενα περιοδικό που κρατούσε..έγινε αφορμή να ανοίξουμε συζήτηση.Ηταν απο επαρχία και βρισκόταν εδω 3 βδομάδες..για κάποιο οικογενειακό λόγο.Οι τελευταίες μέρες στην Αθήνα..Ειπιαμε καφέ..και μιλήσαμε αρκετά.Είπαμε για μόδα..για τα της Ελλάδας..και τα διάφορα του εξωτ.είπαμε για ταξιδια και διακοπές..
Φτάσαμε και ..στις επίμαχες σχέσεις αρσενικών-θηλυκών..τις σημερινές διαπιστώσεις και ...εξελίξεις.Εκείνη ανοίχτηκε αμέσως...
Μια ιστοριούλα της..μια εμπειρία της...που μου την ειπε γρήγορα-γρήγορα...στάθηκε αφορμή για τη σημερινή μου σημείωση.Της ειπα...ετσι κι ετσι...κάνω μια σελίδα..που και που λέω για σχέσεις..συμπεριφορές κλπ...δεν φορμάρομαι για εξομολόγος..ουτε ποζάρω..για ψυχοερευνήτρια κλπ...αλλά κάθε εμπειρία που μοιράζεται..δινει και απαντήσεις σε μενα και σε άλλους.
===
Ηταν λίγο ξαφνικό...Οι συσσωρευμένες στεναχώριες...που ειχε περάσει...εκδηλώθηκαν με διαφορα συμπτώματα που έμοιαζαν κοινότυπα.Αρχισε να παχαίνει.. να φουσκώνει περίεργα..και να νοιώθει οτι κατι δεν παει καλά.Αυτο γινόταν ταχύτατα και δεν είχε αλλάξει καν τον τρόπο ουτε την ποσότητα διατροφής της.
Παράλληλα με μια μικρή επέμβαση ρουτίνας..που έκανε...ανακάλυψε οτι έχει υποθυρεοειδισμό.Και αυτο ηταν ο λόγος των κάποιων περιττών κιλών της.Οι γιατροί της επεσήμαναν οτι ειναι κάτι απλό..ομως θαπρεπε να το δει άμεσα..και να το τακτοποιήσει...μα εκείνη λόγω φόβου..δεν ηθελε να το παραδεχθει.

Δίαιτες πείνας δεν την βοηθούσαν και πολύ...μιας και μια παχαινε ...μια αδυνάτιζε ..καθυστερούσε και καθυστερούσε...ώσπου τελικά αποφάσισε να το δει σοβαρά.Η ολη διαδικασία κράτησε μια μερα με εξετάσεις ..μια θεραπεία ρουτίνας..ουτε καν εγχείρηση...οι διαπιστώσεις έγιναν...
Ηταν απλούστατο..συχνότατο..απλά..για λιγο καιρό θαπρεπε να το βλέπει καθε 6μηνο..τηρώντας τις σχετικές οδηγίες.

Η ολη ιστορία δεν θαχε σασπένς καθόλου αν το διάστημα που εκεινη άλλαζε ...διάπλαση...διαπίστωσε
οτι οι φίλοι και θαυμαστές της ...σιγά σιγά..την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια.Λογια μεγάλα...ενθουσιασμοί...και ορκοι αιώνιας φιλίας..και μεγάλου θαυμασμού....ξεχάστηκαν...για μερικά ..παραπάνω...κιλά.Κομπλιμέντα...προτάσεις για εξοδους..μειώθηκαν εως εξαφανίστηκαν σχεδόν γιατί οι καλοι της φίλοι...επιπέδου..Μπραντ Πιτ και Αντζελίνα Τζολί...θεωρούσαν φ ο β ε ρ ό...το οτι επειδή πάχυνε..δεν έκανε...για κείνους.
Αλλωστε..δεν μπορούσαν να ρίξουν το πήχυ τους...κάτω απο το μοντέλο τάδε.Ακόμη και για φίλοι..Κι οταν κι άλλα ....βγήκαν μπροστά της..απο φίλες της χρόνια..ειδε..ποσο νοιαζόταν..ποσα έδινε..και δεν έπαιρνε ουτε τρίχα...πρόσφερε ψυχή και συναισθημα και οταν δεν είχαν κατι καλλίτερο...την θυμόταν..η όταν είχαν ανάγκη..ετρεχαν σ εκείνη μόνο τότε...Είδε..

Πολλά είδε...που την έκαναν να καταλάβει καλά..Ισως αυτό ηταν και η αφορμή...Τοτε ένοιωσε την επιδερμικότητα...της λέξης φιλία...απο την πλευρά των άλλων.
Αυτό την πλήγωσε βαθιά..ηταν σαν μαχαιριά στο στήθος.Κατάλαβε οτι το μόνο που ενοιαζε οσους την περιτριγύριζαν ηταν το έξω της ..το σουλούπι της..για τους μεν....και η συνεχής προσφορά της..με λόγια και έργα. για τους δε.....και οτι ολα οσα έλεγαν σαυτήν ηταν μόνο... λόγια.Κατάλαβε οτι την ηθελαν σαν εκεινα τα παιχνίδια τα πλαστικά..τα κουκλιά τα κουρδισμένα....για να τους δίνει..και μόνο..ενώ εκεινοι/ες..στο πρώτο λύγισμά της...εφυγαν μακρυά.
Τ αρσενικά φυσικά ...λαχταρούσαν να τη συνοδεύουν...για την παρουσια της.Οχι για κεινη...το μέσα της...το μυαλό...την προσωπικοτητά της.Ενω έλεγαν το αντίθετο.
Παράλληλα..αρχισε να βλέπει ...και την ποιότητα των όσων αποτελούσαν το φιλικό της περιβάλλον.

Επιπλέον αρκετό καιρό πριν αλλά κι ολο αυτό το διάστημα..υπήρχε και μια αλλη παράμετρος στη ζωή της..Τον γνώρισε μέσα απο το ιντερνετ..Εγιναν φίλοι...μοιράστηκαν πολλά και κατάφεραν να ισοπεδώσουν αποστάσεις και διαφορές.Ειχαν κοινά σημεία..ταίριαζαν σε πολλά..και η αλληλογραφία τους έγινε σχεδόν καθημερινή .Πολύ καιρό..Εκείνη καθημερινά δενόταν όλο και πιο πολύ μαζί του.Της πρότεινε να ιδωθούν 1 2 φορές στην αρχή... μα εκεινη μόλις συνερχόταν απο ενα ατυχο γάμο.. Ο τρόπος που της το πρότεινε αλλά και οι συνθήκες δεν ηταν κατάλληλες.Συνέχισαν να δένονται-νόμιζε-ψυχικά..Καθημερινά...του έγραφε όλα τα σώψυχα της...ανοίγοντας εντελώς καθε μυστική πόρτα της καρδιάς της..Ηταν όλα για κείνη...ο φίλος..ο αγαπημένος...ο σύντροφος...ο εξομολόγος..ο έρωτάς της....ο συμβουλάτορας..Και εκείνη έδινε απο καρδιάς..χωρίς δόλο..χωρίς..να ζητά..παρα μόνο αυτη τη μικρή γλυκιά αλληλογραφία..που φώτιζε τη μέρα της..και ομορφαινε τις νυχτες της.


Εκείνος σχετικά εσωστρεφής..δεν έγραφε πολλά.Της ειπε για την οικογ.του κατάσταση..κλπ.και κεινη το ιδιο βέβαια...Στην πορεία του χρόνου...αρχισε να νοιωθει οτι ηταν ερωτευμενη μαζί του.Και αρχισε δειλά και διακριτικά να του το δειχνει.

Η μεταστροφή του ηταν έκδηλη..εντελώς περίεργη..εδειχνε ενοχλημένος αντί να κολακευτεί η να το εκτιμήσει εστω....αλλά και η αλληλογραφία τους αραίωνε.Παρ ολα αυτά εστω κι αραιά αντάλασσαν μηνύματα..και μερικές απλές φωτογραφίες..ομως δεν έλειπε η μικρή εστω αυτη επαφή.

Παρολα αυτά ενοιωθε την συμπάθεια του και τον  θαυμασμό του για κεινη.

Η Μαριέττα άλλωστε δεν ειχε αλλάξει..Ειχε τα ιδια ομορφα χαρακτηριστικά...το ίδιο γλυκό πρόσωπο..την ιδια εντυπωσιακή παρουσία ..και την ιδια καλοσύνη ψυχής..Απλά τώρα κάποια παραπάνω κιλα.
Αποφάσισε οτι θαπρεπε να κανει κάτι να τον δει.Ηθελε να τον γνωρισει..μιας και για τόσο καιρό
ηταν ο καλλίτερος φίλος και ο αγαπημένος της καρδιας της.Το επεδίωξε...πάνω στη χειρότερη στιγμή
ίσως σαν την πεταλούδα που πάει πανω στο φως για να καεί.Πριν ακόμη αρχίζει να δείχνει και η εξωτερική της όμορφη πλευρά..άλλωστε ηθελε κάποιο χρόνο αυτό.

Το κανε με ανάμεικτα τον φόβο και το θάρρος.....Εκείνος...έδειξε μια τυπική συμπεριφορά...με τάσεις...ψιλοφυγής.Δεν έδειξε καν οτι βλέπει μια ομορφη γυναίκα...ανεξάρτητα...απο το λιγο παραπάνω βάρος.

Ηταν προφανές οτι ίσως αυτο που ειδε δεν τον ενθουσίασε ιδιαίτερα.Εκείνη κατάλαβε..και ηξερε πια
και το λόγο.Ενοιωσε εντονα μέσα της...οτι ισως διέψευσε την εξωτερική εικόνα που εκεινος είχε γιαυτην...

Ελάχιστοι μήνες μετά..
Η Μαριέττα είναι οπως παλιά...ισως και καλλίτερη απο τότε..Η θεραπεία της..η επίμονη συνεχής προσπάθεια της και η γυμναστική την έκαναν να είναι πάλι... εκείνη η Μαριέττα.Ανθισε κυριολεκτικά..εξωτερικά.
Φυσικά....οι θαυμαστές επέστρεψαν..Τώρα πιεστικότεροι απο ποτε..Και ο θαυμασμός και τα κομπλιμέντα...έδιναν και έπαιρναν.Οι προσκλήσεις...σωρό...
Η Μαριέττα ομως τώρα ξέρει...και δεν χρειάζεται ουτε συμβουλή..ουτε κουβέντες σχολιασμού.Στην συζήτηση μας..έδειχνε πιο σίγουρη απο ποτέ...γεμάτη αυτοπεποίθηση...και κυρίως...έδειχνε μια γυναίκα..γεμάτη απο φιλοσοφία..που αποκτήθηκε μέσα απο μια δοκιμασία...απίστευτα χρήσιμη και
καταλυτική για την πιο πέρα πορεία της ζωής της.
=====

σημ...

Δεν ξέχασα Μαριέττα...Υποσχέθηκα να περιγράψω απλά και κατανοητά...χωρίς φιοριτούρες την μικρή σου εμπειρία.Μεγάλης σημασίας όμως..και αντιπροσωπευτική μιας σημερινής κοινωνίας του ...φαίνεσθαι..και του εξω περιβλήματος.Της γνωστής...φλούδας..
Για την στάση του φίλου σου-και υποκειμενου του έρωτά σου...δεν έχω σχόλια..Εχω όμως μια λέξη που είναι γνωστή και τα λέει ολα...Looser.Με επιείκια.
Φυσικά...τώρα..αν σε έβλεπε...θα έκανε..τούμπες...και μόνο για μια σου ματιά.Την είχε και στο ...μπόλικο...και οχι μονο αυτήν αλλα δεν την εκτίμησε..αλλά ουτε καν την πρόσεξε.Σιγουράκι και
γιατί...να ανησυχεί?Ανέβηκαν οι μετοχές του με το δικό σου ενδιαφέρον και τον δικό σου θαυμασμό.
Γνωστή η περίπτωση. Ούτε χαμπάρι πηρε τα προσόντα σου.Αλλά και τι να πεις..περί γούστου..δεν μπορείς να πεις τιποτα.

Τα άλλα..παιδιά...μην τα πολυπαρεξηγείς.Κλασσικά..εικονογραφημένα.Οι ...πολύ αντρακλες...που
είναι χάλι βασικά...αλλά δεν το καταλαβαίνουν και νομιζουν οτι είναι...εραστές..και ποοοοολύυυυυ ...τέλειοι.Γνωστή περίπτωση...για γέλια και για κλάμματα.

Φαντάζομαι...πως έχεις επιλέξει το πρώτο..Ενα γέλιο την ημέρα..τον γιατρό τον κάνει πέρα..και τους
πανηλίθιους κατακτητές...του εγω είμαι...ειμαι ο πρώτος...και ...πολύ τουπέ έχω...και οτι θέλω έχω...και εχω attitude...εγω εχω κοιλιά...εσυ δεν δικαιούσαι...ποντάκι..Δεν έχω μαλλάκι αλλά εσυ πρέπει ναχεις ως τη μέση.σου  που ναναι και ..δακτυλίδι..Το στήθος...δεν πάει κάτω απο Πάμελα Αντερσον..αυτό μου ταιριάζει..Κύττα μπορεί να είμαι και αφραγκος...και κομπλεξικός...αλλά το παίζω ντίβα..το image...δεν κολώνει...Μπορεί να χρωστάω .. να ειμαι τσιφούτης...αλλά εχω...μερσεντέ....και παραμυθιάζω το σύμπαν...κυρίως τις γκόμενες...που πέφτουν..σαν μούσμουλα...και εγω παίζω με ολες..Ετσι θέλουνε τα γυναικάκια βρε....
Δηλ..αλλο να στο λεω..αλλο να το βλέπεις...Στρώμα...πάτωμα...Ξανθιες...μελαγχροινές..και φυσικά ΤΑ μανούλια...Μονο εμένα κυττάνε...Φυσικά δεν μου κάθεται καμμιά.. αλλά που θα πάει θα μου κάτσει...και στην τελική...με τον παρά μου βρε...εχω οποια θέλω. με ενα τηλεφώνημα...η ένα ποτάκι στο μπαράκι...[δεν το φαντάζομαι τόσο καλά και τόσο ...προβλέψιμα] κλπ...ατάκες..που δεν τολμουν να ξεστομίσουν αλλα το μυαλουδάκι τους τις έχει εκει στο σκληρό του.

Σου εύχομαι τα καλλίτερα...Ξέρεις και ξέρω..οτι εισαι κουκλάρα...ψυχή-σώμα-μούρη-καρδιά-μυαλό...αυτό...δεν είναι ομως ορατό παρα σε λίγους..και εκλεκτούς. Οι άλλοι κυττάνε μόνο 2 λεξούλες.Θα μου πεις και θα σου πω...καλλίτερα σε λίγους παρα σε σαβουρο-πολλούς.

Οι σαβουροπολλοι μονίμως θα μετράνε την περιφέρεια..στήθους...γλουτών...κλπ κλπ..το μήκος του μαλλιού...φυσικά εκεινος ναναι 50 και κεινη 22...μα είναι ΘΕΟΓΚΟΜΕΝΟΣ...μόνο αυτό...του πάει....και θα ονειρεύονται την Μπελούτσι να τρέχει ξοπίσω τους.Αυτή...ουτε να τους φτύσει βέβαια..και σιγά μην η Μπελούτσι ...θέλει τον σαβουροτέτοιο..Χαζή είναι...να μην την..βρίσκει με τον Μπραντ?[ασε που όλα τα έντυπα και τα ...sites..γράφουνε για ενα...τύπο που συναντάει...σε εξωτικά μέρη...δηθεν οταν πάει για φιλανθρωπικές ..αποστολές...κάνουν παθιασμένο ερωτα...και γυρνάει μετα στον Μπραντ]

Δεν νομίζω ναναι κανένας απο αυτούς...τους ...θεογκόμενους...του γλυκού νερού...και της αλμυρής φόλας...αλλά αυτοί ισως έτσι το θέλουν και το φαντάζονται..

Ξέρεις τι ειναι να είσαι το αντίπαλο δέος του...Μπραντ?εστω και στη φαντασία σου.

Εσυ μετράς την συμπεριφορά...την προσωπικότητα...και το μυαλό...Συμφωνούμε...Κανένας κοιλιακός...κανένα αμάξι..κανένα πορτοφόλι...η σόσιαλ θέση... και κανένα...προικισμένο...σημείο δεν τα υποκαθιστά...
Δεν θα χάσεις νασαι βέβαιη..
Και κυρίως δεν θα χάσει..αυτος ο τριςευτυχισμένος...που θα σε κρατάει...αγκαλιά..και θα ...χαίρεται...τα...όπα σου και τα  μοιραία σου...τα κόλπα τα ωραία σου....ακριβώς .την ώρα που οι άλλοι loosers...θα ξεροσταλιάζουν..περιμένοντας την Μπελούτσι..να περάσει .... με την Πόρσε της...η το

παρ ολίγον πιπίνι...που άβαφτο το πρωί..είναι...ξεθωριά..στη θωριά...αλλά αμφότερες θα ξεραθούν  μολις τους δούνε.

Εσύ...τώρα ξέρεις...

.
Οταν ανοίξεις κωδικό...στο φειςμπουκ...κάνε ετσι..να γίνουμε..και κει  φιλες..Βέβαια δεν αρκει αυτό..αλλά ουτε μια συζήτηση πίνοντας φρέντο σε μια παραλία.Εισαι μακρυά τι να κάνουμε ομως μπορούμε να μιλάμε..εστω λίγο..Ομως...ξέρεις πια οτι μια φιλία...ένας ερωτας...θέλει πολύ...ψωμί....και μεις....δεν μασάμε...ουτε ψίχουλο.Είπαμε..οι μοιραίες...είναι ..βιτσιόζες...και ..πολύ ωραίες...επίσης...
[Μην τολμήσεις να φας...παγωτό....μακαρονάδα...πατάτα τηγανητή...και ψωμί...ολο το καλοκαίρι...θα..σε τιμωρήσω.Θα .σου στείλω...τον..προαλειφόμενο για...θεογκόμενο της Μπελούτσι...να τον κάνεις...να δει...τι εστί Μαριέττα...και .τουλάχιστον έστω για μια φορά...στην ..άχαρη ζωή του...να χαρεί..κι αυτός...Τώρα το θέμα είναι εσύ..τώρα....θα του κάνεις ...τη χάρη?.].

Ναχεις καλό καλοκαίρι...ωραία μου Κυρία...

μια χρονική επέτειος...

«Τι είναι ο χρόνος; Οταν κανείς δεν μου θέτει το ερώτημα, ξέρω τι είναι. Αν όμως θελήσω να τον ερμηνεύσω σε κάποιον, δεν ξέρω τι να πω... Αν πράγματι μέλλον και παρελθόν αποτελούν πραγματικότητες, θέλω να μάθω πού βρίσκονται... Ο χρόνος βγαίνει μέσα από αυτό που δεν υπάρχει ακόμη, περνά μέσα από αυτό που στερείται χώρου και πηγαίνει σ’ αυτό που δεν υπάρχει»Χανς Κινγκ..

Πετάω όμορφα ακόμη.... και με τη φτερούγα να κρέμεται...

Ξαφνικά παίρνει στροφή προς το μέρος μου... κάνοντας μια χορευτική φιγούρα, σταθεροποιεί τα φτερά του ζυγιάζοντας τα και μετά βουτιά προς τη θέση που βρισκομουν. Μερικοί κύκλοι γρήγοροι,... με τα φτερά σε θέση οριζόντια και τελείως ακίνητα... γερμένος λοξά σχεδόν κάθετα με τη θάλασσα. Τον κοιτούσα και γυρνούσα γύρω- γύρω χωρίς να τον χάνω από τα μάτια μου. Με μια απότομη κίνηση άρχισε να κουνάει τα φτερά του... πήρε ύψος, γύρισε το βλέμμα στον ορίζοντα που τον καλούσε προκλητικά και πέταξε ψηλά στον ουρανό. Τον είδα να κατευθύνεται βιαστικός στον ορίζοντα.. Πετούσε όμορφα ακόμη και με τη φτερούγα να κρέμεται. το αύριο κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει.

παραμύθι μου γίνε...τ αξίζω...

Αν ήσουνα αγάπη θα με κράταγες...Δε θα άνοιγες τα χέρια σου να
φυγω...Την πορτα σου θα πρόφτανες να κλείδωνες...θα με έσφιγγες
στα στήθια σου να μείνω...

Αν ήσουνα αγάπη θα το ένιωθα ...οι άντρες και τους χάρτες τους αλλάζουν..αν ήσουνα αγάπη δε θα ράγιζα......τα ... σύνορα που βάζεις με τρομάζουν
Αν ήσουνα αγάπη δε θα δείλιαζες....οι έρωτες που καίνε ...δε παγώνουν...με μούδιασες ...με στέγνωσες...με άδειασες....τα μέτρια το ξέρεις με σκοτώνουν...

Γίνε τώρα γυμνή αγκαλιά...δως μου όση μου πρέπει καρδιά...

Τη ζωή μου αρνιέμαι.... σε βρίζω....θέλω τώρα αμέσως να 'ρθεις...βρες το δρόμο...τον τρόπο μπορείς...παραμύθι μου γίνε... τ'αξίζω..

Mισό ταξίδι...ίσον κανένα...Είναι κύκλος που δεν έκλεισε...

..Ιούνης 2010...
Η βαλίτσα παλιά...εδω...αλλά σκαρί ποιότητας...Μέσα κουβαλάει μεταξωτά και δαντέλα.
Φανελάκι μακό.....ένα παλιό τζην...μια κολώνια...Χωράει δεν χωράει...στριμώχνω... σίγουρα υπέροχα εσώρρουχα.Στο πόδι η γόβα άσπρη-μαύρη..σημειολογία στυλ και female έντονης δόνησης.Δεν υπάρχει γάντι..δεν έχω καν διάθεση να το πετάξω.Leave your hat on...you can..
Δεν υπάρχει θέμα.Εχει δράση...
Εκτιμώ ιδιαίτερα όσους μπορούν να ερεθίσουν το μυαλό μου και με πάνε ένα βήμα παρακάτω η ενα σκαλοπάτι παραπάνω.Αν ο ερεθισμός είναι διαρκείας ακόμη καλλίτερα..
Το ταξίδι..είναι η επιβράβευση μου..Δεν είναι μόνο πια διαφυγή..Είναι άξονας απ όπου αρχίζουν όλα...και ανανεώνονται όλα.
Μαρέσει που είμαι μέρος της ζωής..Κομμάτι της...Επώδυνη διαδικασία...
Σ ακούω....μην πας πουθενά...
Εδω θα μεινω...Το σκηνικό δεν με εμπνέει...μα θα τα καταφέρω...

Κανείς δεν θα το ξέρει...θαναι το δικό μας μυστικό...και μοίρασμα..Θα γίνεται με το δικό μας τρόπο..Στο δικό μας σημείο συνάντησης.

είμαι οργισμένη μαζί σου...Το βλέμμα εδω...δεν δείχνει...

ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΒΡΙΣΩ...ΝΑ ΣΕ ΧΤΥΠΗΣΩ ..ΝΑ ΣΕ ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΩ..
.με αμφισβήτησες...αναρωτήθηκες για μένα...Τόσος καιρός..εξετάσεις...τόσος καιρός..δοκιμασίες....Οχι πια....ΕΠΡΕΠΕ ΗΔΗ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ.......

σαν αγέρας που σε καίει μες τη νύχτα

Βαμμένα κόκκινα μαλλιά κάθε νύχτα..σε ποια σεντόνια να δακρύζεις στα κρυφά
δεν έχει περιθώριο η πίκρα..και η χαρά τελειώνει στα μισά

Λυπημένη μου αγάπη καληνύχτα..δεν τελειώνουμε έτσι εύκολα εμείς
σαν αγέρας που σε καίει μες τη νύχτα..όποια πόρτα κι αν ανοίξεις θα με βρεις

Βαμμένα κόκκινα μαλλιά και μια δάφνη..στο χέρι για παρηγοριά
γιατί θυμάσαι πάντα τα λάθη..γιατί δε φεύγεις για τη λησμονιά


Βαμμένα κόκκινα μαλλιά μια σταγόνα..στα χείλη να σε καίει για καιρό
ποιος τάζει της ζωής το χειμώνα..και ποιος φοβάται το Χριστό

Βαμμένα κόκκινα μαλλιά καληνύχτα
συνέχεια πάλι ..και πάλι...θα σε θυμηθώ
καληνύχτα

υγ...σαγαπώ...

Ενα τάνγκο...λίγες λέξεις..Ειμαι καλά..κι εχω μαζί μου τον καιρό.Ειμαι εδώ ..κουτό δεν βλέπεις? .....Απόψε..άνοιξε πανιά...μη φοβάσαι..Ακούνα ματάτα...Μπες σε κεινο το όνειρο...εχει το δικό του χώρο..στο σύμπαν..50-50 for each one..and 100% for us.
Σου πάει..Πετάς εκει μέσα...Χορεύεις τάνγκο..Χορεύουμε τάνγκο.Δεν μας αγγίζει τίποτα..κανείς..και τίποτα.Χορεύουμε..απλά...το δικό μας χορό.Ολόδικό μας..

Ετσι ήρθες..Πως να γίνει αλλιώς?

Δεν γίνεται αλλιώς.

ψάχνω λέξεις...να στάζουν μέλι...Πικρό...

να μην νοιώθω...να μην αισθάνομαι...να μην ανασαίνω...να μην πονάω...να μην ξέρω...να ξέρω αλλά να είναι σαν να μην ξέρω...ΑΝΑΘΕΜΑ ΜΕ...να ξεχαστώ...να βουλιάξω στη λήθη...Να μην ξέρω....να μη με ξέρουν...Δεν θέλω μέλι...δεν θέλω τίποτα...Θέλω...νασαι πάλι εντός μου...και γύρω μου και
παντού...και για πάντα...Θέλω τις λέξεις μου...τις θέλω...ηταν δικές μου...χαρισμένες....
αφιερωμένες..σε μένα.Μόνο αυτές είχα...απο σένα...Δικές μου ολόδικές μου....Παντού και πάντα....παντού και πάντα...παντού και πάντα...Οταν κάτι το κάνεις δώρο δεν το παίρνεις ποτέ πίσω...Δεν γίνεται...δεν μπορεί να γίνει...Είναι απάνθρωπο...δεν γίνεται σου λέω...Πόσο αβάσταχτο μπορεί να γίνει...ακόμη?Ξεκολάει η καρδιά...η ψυχή...Ενα σκέτο σώμα...αυτό..Δεν μπορεί εσύ...εσύ δεν μπορεί...δεν γίνεται.

Η παιδική αφέλεια... έχει δώσει τη θέση της σε μια μελαγχολία ύπουλη...Χάνεσαι στο τίποτα...φεύγεις απο το καθόλου...μένεις στο περίπου...αναζητάς μια αιτία...ξυπνάς-κοιμάσαι...βυθισμένη και περιμένεις την κίνηση...πάνω σε ακίνητα τζάμια.Φοράνε παλιές φωτογραφίες...και πάλι νοιώθεις ανίσχυρη..απορημένη.Γιατί..ενα Γιατί?
Ενα τάνγκο...λίγες λέξεις..Ειμαι καλά..κι εχω μαζί μου τον καιρό.Εμαι εδώ ..κουτό δεν βλέπεις? .....Απόψε..άνοιξε πανιά...μη φοβάσαι..Ακούνα ματάτα...Μπες σε κεινο το όνειρο...εχει το δικό του χώρο..στο σύμπαν..50-50 for each one..and 100% for us.
Σου πάει..Πετάς εκει μέσα...Χορεύεις τάνγκο..Χορεύουμε τάνγκο.Δεν μας αγγίζει τίποτα..κανείς..και τίποτα.Χορεύουμε..απλά...το δικό μας χορό.Ολόδικό μας..

La ...voila...Curly ..me...

..χωρίς..

I feel a massive.... clusterfuck of emotions

Κάνετε κλικ στα πρόσωπα των ατόμων που θέλετε να επισημάνετε.

ενας Μάης...ενας Ιούνιος...Οι μήνες...πάλι...

 

ρε συ

τ αγάλματα μόνο δεν λυγάνε...

Θαύμα παιδί μου θαύμα...

Αθώα...μέχρι αποδείξεως του εναντίου.Ενοχος..σαφώς..και παράλληλα.Kατ εξακολούθηση.
Αυτάρκης υπο αίρεση.
..Θαύμα παιδί μου θαύμα ...στην αρχή...αντιπαθής προς το τέλος...σαν υπέρμετρη..Σε όλα..Δεν μαρέσει το medium....Ακόμη και στο μαζοχισμό....επιλεκτική..Μαζεύω φρασούλες..και πάω.Δεν εχω ξεκαθαρίσει ακόμη αν μαγαπάω..Η λέξη πια..κατάντησε σούπα.Πετάς το αγ..κρατάς το ..σ ε.... πάω...Δεν είναι κακό.
Μάνυα...
υγ...δεν πάω... χωρίς ενα ...υ...πουθενά...
Μάν..υ..α...το κρατάς..η το πετάς..Αντέχω και στα δύο? δεν ξέρω...θα δείξει...
Δείξε μου πρώτα...τα δικά σου..δόντια και βλέπουμε...

 

Αυτό το καλοκαίρι.....πως μπορώ???

 
Ιούνης 2010..Τυχαία...μια μέρα στη θάλασσα...με μια αρρύθμιστη κάμερα κινητού.
Σκέφτηκα κάτι...και χαμογέλασα...
θυμήθηκα...ένα ουρανό...γλάρους...χρώμα μπλε...σκούρο δέρμα...καμμένο απ τον
ήλιο...

Προσπαθώ να θυμάμαι ...να μην ξεχάσω...εκείνες τις μουσικές...εκείνα τα λόγια
...εκείνο το καλά κρυμμένο πάθος...εκείνο το συνδυασμό
ονείρου και ταξιδιού..

Δεν θέλω...να ξεχάσω...κανένα χρώμα...κανένα...μπλε...άσπρο
κόκκινο...παλεύω να μην τα ξεχάσω... κυρίως εκείνη την αύρα...

Απουσίες λέξεων...

Κάτι λέξεις που φοβάμαι πια...να νοιώσω....να προφέρω...Φοβάμαι να τις σκεφτώ.
....γίνονται μπούμεραγκ..και γυρνάνε πάνω μου.....και γω άσχετη..σαν παιδούλα...αδολα ..τις επαναλάμβανα τόσο μα τόσο γλυκά..πιο γλυκά δεν γινόταν...
Τις ένοιωθα ως το μεδούλι μου...
Αυτο το καλοκαίρι...

....έχει την όψη ενος παγωμένου χειμώνα..Μιλάει αλλιώτικα..λέει λέξεις που πονάνε..που ποτέ δεν τις ξανάκουσες...για σένα...κάνει συνέχεια παρατηρήσεις...δείχνει εντελώς αδιάφορο..αποστασιοποιημένο..αμφισβητεί...δείχνει κορεσμό και βαρεμάρα....βάζει τιμωρίες..είναι ψυχρό σαν κοφτερό λεπίδι.Χρεώνει..καταλογίζει.....παίρνει θέση τιμωρού..χτυπάει αλύπητα..Δεν έχει ήλιο..θάλασσα...άγγιγμα...γαλάζιο...πουλιά...ουρανό...φιλί γλυκό...λέξεις χαρούμενες....φιλία η έρωτα...ταξίδι....χαμόγελο...μουσική...όνειρο...όμορφα κείμενα σαν χάδι...πετάγματα...
Εχει...μόνο λίγα λόγια...τυπικά...
Λέει και σπρώχνει...δυνατά...φύγε...φύγε...φύγε...φύγε....φύγε....Δεν σε θέλω...φύγε δεν σε θέλω..Δεν θέλω ν ακούσω τίποτα απο σένα..για σένα...και  κάθε σου λέξη θαναι αιτία να αφαιρώ...να λιγοστεύω το κάθε τι.Μη νοιάζεσαι...δεν θέλω να νοιάζεσαι...Λέει και σπρώχνει...ετσι απλά...
Δεν μπορώ δεν έχω δυναμη  να του απαντήσω...να του πω....οκ...εδώ....οτι  πεις...

aLL the FooLs sAiled away....

perfume shrine...

Ονειρέψου ότι καταφτάνεις σπίτι μετά απο μια πτήση στον ουρανό με ένα...μπουκέτο μπαλόνια.
Φαντάσου μερικές σταγόνες Cherie...Miss Dior να φέρνουν την άνοιξη και το καλοκαίρι στη καθημερινότητά σου.Αφέσου στην ομορφιά της στιγμής και μην ρωτήσεις αν όλα αυτά μπορούν να γίνουν πραγματικότητα.Αυτό το ελιξήριο θέλει μόνο να σε παρασύρει σε ονειρικές πραγματικότητες.

Αν δεις το διαφημιστικό κλιπάκι της Σοφία Κόπολα..και τα ανθισμένα φωτογραφικά καρέ του Τιμ Γουώκερ...με πρωταγωνιστή Το Παρίσι...και τη μαγική κομψότητά του θα καταλάβεις αμέσως τι εννοώ. Φεύγεις....πετάς....ερωτεύεσαι...χαίρεσαι...ζεις...

Μια διάθεση λίγο πιο αισιόδοξη λίγο πιο χαρούμενη...ότι χρειάζεσαι σε περίοδο ...κρίσης..

ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΗ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΕ ΜΑΓΕΥΕΙ??? Να με αναστατώνει...να
με συγκλονίζει...να μου ανεβάζει όλα στο ροζ..στο κόκκινο...να τα νοιώθω στη νιοστή...να με στέλνει και να με απογειώνει??


Paris je t aime..j adore...Δεν νοιώθω καμμιά απολύτως ενοχή ουτε δισταγμό...να σου το πω..παλι και πάλι...