Σ αγαπώ...
Τι άλλο να χωρέσει μέσα εδω...
Πόσα λόγια πια να βρω να στο πω.?Πόσες αλήθειες πια να ξεστομίσω?
πόσο πια να αντέχω να μην στο φανερώνω?
Αν έχει απομείνει μέσα σου σταγόνα της σκέψης μου...ελα να μου το πεις
με το δικό σου τρόπο..

Δεν αντέχεται η σιωπή σου..Πως να τη βρω πια τη σκέψη σου?
μόνο αφαιρείς...
Πότε θα προσθέσεις ? πότε??

Ντύθηκα έτσι με τα επτά πέπλα ...

Ένιωσα και πάλι την ανάγκη να σου δοθώ. Να σου δώσω με το μυαλό μου την εικόνα, αυτήν την πολύτιμη γυμνή εικόνα, που κλείδωσα για σένα στο κέντρο του κορμιού μου.

Ντύθηκα έτσι με τα επτά πέπλα και περίμενα καρτερικά να με θυμηθείς. Να σου λείψω. Να δακρύσεις.

Μόλις κύλισε αυτό το άγιο δάκρυ άρχισα να ξεδιπλώνομαι μπροστά σου. Να στριφογυρίζω κοιτώντας μόνο τα μάτια σου. Να πέφτω στα πόδια σου και να χαϊδεύω τα βήματα σου. Να αγκαλιάζω το κορμί μου για σένα, έτσι όπως μόνο η μνήμη μπορεί. Και να ρίχνω ένα ένα τα επτά μου πέπλα. Τις επτά πληγές μια μια να σου αποκαλύπτω χωρίς να με καλύπτω.

Ανοιχτό να αφήνω το στήθος μου για να σου δώσει τον πρώτο σου αναστεναγμό.
Μισόκλειστα να σου αποκαλύπτω τα μάτια μου για να βυθίζεσαι πιο εύκολα.

Να γλύφω τα δυο μου χείλη για να γλιστρήσεις πάνω τους πιο ηδονικά.
Να ανοίγω τα δυο μου χέρια σαν λιμάνι που θα σε προφυλάξει από όποια φουρτούνα κι αν βρεθείς.
Το μυαλό μου να αφήνω στα δάκτυλα σου να το πλάσεις όπως θες.
Την καρδιά μου να ψιθυρίσω στο αυτί σου για να μπορέσει να σφηνωθεί έτσι μέσα στο μυαλό σου.
Και τελευταία να θυσιάσω την ψυχή μου στον βωμό της ζωής σου.
Κι όταν όλα μου τα πέπλα σου δώσω και μείνω γυμνή μπροστά σου, να χαμηλώσω τα μάτια και να ευχηθώ να μπορέσεις να δεις πως η αλήθεια μπορεί να μας δοθεί τελικά, μόνο γυμνή…

////[στο βιβλίο του ο Thomas Eugene Robbins ‘Ο χορός των 7 πέπλων’, γράφει για το έβδομο πέπλο ‘Η ψευδαίσθηση του έβδομου πέπλου είναι ότι μπορείς να βάλεις κάποιον άλλο να το κάνει στην θέση σου: να σκεφτεί στην θέση σου, να κρεμάσει στο λαιμό του το δικό σου σταυρό…. Γι’ αυτό ο καθένας πρέπει να αναλάβει τον έλεγχο της ζωής του, να ορίσει τον δικό του θάνατο και να κατασκευάσει την δική του σωτηρία…/////

-Πως γίνεται να μην με ακουμπάς πια?-

Δεν νομίζω πια – δεν υποθέτω – δεν ρωτάω....
ο ουρανος,βουταει κομματιασμενος στο προσκεφαλι μου...γελώντας κατάμουτρα στην αγρυπνια μου....
-Στην ματαιοδοξια μιας αγαπης που σιγουρη ενιωσε...μέχρι που παραχωρησε ολες τις αληθειες σε μια ανασα ...που εσκαβε ενα ονειρο μεσα σε παζαρι
αόματων αποκρίσεων....Δεν βλέπεις..δεν ακους....

-Πως γίνεται να μην με ακουμπάς πια?Πως το μπορείς?
δεν βλέπεις?

Κάνετε κλικ στα πρόσωπα των ατόμων που θέλετε να επισημάνετε. Θα ζητηθεί από Antonios να εγκρίνει όλες τις επισημάνσεις προτού γίνουν ορατές από άλλους.

ΟΛΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΑ ΑΝΤΕΞΩ...ΕΚΤΟΣ ΑΠ ΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ...
ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΑΛΕΨΩ...ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΩ...ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΔΩΣΩ 1000 ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ
ΟΤΑΝ ΚΑΤΙ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΩ..ΧΩΡΙΣ ΕΓΩΙΣΜΟ..ΚΑΙ ΜΕ ΜΟΝΟ ΟΠΛΟ ΤΗΝ
ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΛΩΣΥΝΗ...
ΜΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΝΙΚΙΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΓΩΝΙΑ...Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ...Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗΣ
ΚΑΙ Η ΑΔΙΚΙΑ ΠΟΥ ΣΕ ΠΝΙΓΕΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙΣ ΝΑΝΑΙ ΕΤΣΙ...

Έχει την γλύκα ενός ανεπίδοτου φιλιού.
Την μοναξιά μιας αγκαλιάς
που κρύφτηκε σε μια γωνιά
μην στάξει το αίμα της πάνω στην λησμονιά σου.
Είναι ο ψίθυρος της Νύχτας που καλεί το άγγιγμα

Θες να ξεχάσεις
μα πάντα η Λέξη γυρίζει επάνω σου.
Έρωτας.
Ρώτα λοιπόν γιατί ανασαίνω..
Δεν έμαθες καλέ μου..
Το κάθε κύτταρο μου
φωνάζει το όνομα σου..

Τι άλλο να χωρέσει μέσα εδω...

Σ αγαπώ...
Τι άλλο να χωρέσει μέσα εδω...
Πόσα λόγια πια να βρω να στο πω.?Πόσες αλήθειες πια να ξεστομίσω?
πόσο πια να αντέχω να μην στο φανερώνω?
Αν έχει απομείνει μέσα σου σταγόνα της σκέψης μου...ελα να μου το πεις
με το δικό σου τρόπο..
Δεν αντέχεται η σιωπή σου..Πως να τη βρω πια τη σκέψη σου?
μόνο αφαιρείς...
Πότε θα προσθέσεις ? πότε??

‎-Με την λάμπα σβησμένη και αναμένο τον φόβο διάπλατα?
-Πώς ονειρεύεσαι λοιπόν?
Με διαταγή, με κατόρθωμα, με λυγμό, σαπίζοντας,στο καλάθι των αχρήστων, θαμμένος σε πράξη,ξεπουλώντας, ατάραχος, με παραίσθηση,
αθώος λόγω τρέλας, με καρφί στο στόμα?-Καμμένος, αφώτιστος, γυμνός?

Πάμε παρέα... μη κάνεις κράτει. Το έχω άχτι να περάσω απ' τον συρμάτινο φράκτη και τον ήλιο να θαμπώσω ....

Είσαι ποιητής...και θαρρείς πως οι λέξεις σου ανήκουν
Λες χλωμό φως κι ανάβει ένα φεγγάρι
Βάζεις μια νύχτα, λίγη βροχή..έναν μοναχικό να ουρλιάζει λύκο..Έτοιμο το τοπίο
Αυτοσχέδια θλίψη σε περίπατο
Μα λύκος δεν υπάρχει...παρά μόνο τα δόντια του...καρφωμένα στο στέρνο σου
Σβήνεις το λύκο, σβήνεις το φεγγάρι..φτιάχνεις μια λίμνη..Η βροχή εκεί
Λίγα δέντρα, πηχτή ομίχλη..άναστρη νύχτα, σκιές, υγρασία
Αλλάζει πλεύση η θλίψη..μετοικεί στην απόγνωση
Ακόμη δε σ’ αρέσει
Που να κρυφτείς;Ω, να μια πόλη φωτισμένη...η νύχτα εξημερώνεται
Πορείες βιαστικές, κτίρια γκρίζα προβολείς διασταυρούμενοι, έρημες πλατείες
Η βροχή εκεί..Και πάλι ένας μοναχικός γεμίζει θλίψη το τοπίο
Η μοναξιά του ρέει..απ’ τα φωτισμένα παράθυρα..εντείνεται από τη θαλπωρή
στους προφυλαγμένους τόπους
Ίσως και να ‘σαι συ, ο ποιητής
που διασταυρώνεις τις λέξεις με σκέψεις...σ’ ανώφελη μονομαχία
σκαρώνοντας τοπία υπέρηχων συναισθηματισμών
Που μετράς τις εισπράξεις..απ’ το ξεπούλημα των καιρικών σου ψευδαισθήσεων
Η γλώσσα σε προστάζει..Να λες γκρεμός και να καταποντίζεσαι
Να λες δέντρο και να ριζώνεις..Να λες θεός και να φοβάσαι

Να λες αγάπη και…να κλαις..κοιτάζοντας τα φωτισμένα παράθυρα
σημεία μη προσβάσιμα για τα εσώτερα τοπία σου

Χώροι ιδιωτικοί...Χώροι ελεύθεροι, εντός των ορίων τους

Εκεί να κατοικεί, λες, η αγάπη..που οι λέξεις σου λαμπρύνουν
δια της απουσίας της;

Είσαι ποιητής…
[Στ.Γεωργιάδου]

τάζομαι πρόσφυγας...

Περιγελάστε με...ξεχάστε με...πλέξτε με φιτίλι και ανάψτε με·
μέσα στην πλάνη σας ένα όνειρο ατόφιο θα εκραγεί

δεν ελπίζω σε τίποτα...δεν ονειρεύομαι τίποτα...δεν περιμένω τιποτα...
Δεν ξερω αν αυτό ειναι η απόλυτη λευτεριά μου η το τέλος μου...

Ο Έρωτάς μου γιά σένα μοιράστηκε ανάμεσα σε λέξεις-στίχους και ακαταμάχητες στιγμές οδύνης...που έκαναν την ημέρα μου να μετράει μόνο απουσίες και ένα υπνωτισμένο όνειρο...[VennisMak]

Εσυ δεν ενιωσες ποτε σου αδυναμια
Εσυ δεν εχασες ποτε σου στα σημεια
Ποτε δεν ειδες την πληγη
που μερα νυχτα αιμοραγει
Ποτε σου δεν καταλαβες...

Εσυ δεν ενιωσες την γευση απο ενα δακρυ
εσυ δεν εμαθες τι παει να πει αγαπη
Ποτε δεν ειδες ερημια να σου τρυπαει την καρδια
Ποτε σου δεν αισθανθηκες πως υποφερω....

Με πεθαινεις λιγο λιγο
Καθε σ'αγαπω σου ειναι
Δολοφονια Εν Ψυχρω

Με πεθαινεις λιγο λιγο
καθε σ'αγαπω σου ειναι
δολοφονια εν ψυχρω..

Εισαι θανατος γλυκος...

Εσυ δεν ραγισες ποτε σου ενα βλεμμα
Μεσα σου τρεχει δηλητηριο για αιμα
Δεν ξερεις τι θα πει ντροπη
Ποτε δεν ειχες την ψυχη
Το μονο που αγαπησες ειναι ο εαυτος σου...

Με πεθαινεις...

Εσυ δεν ενιωσες ποτε την αγωνια
να σε στριμωχνει το σκοταδι στη γωνια
Εσυ εισαι δημιος τυφλος
ποτε δεν σ'αγγιξε το φως
Εμενα ομως μ 'εκαψες κι εμεινε η σταχτη...

Στο κορμί μου το αναμμενο ολη νυχτα σαν τη λαβα να κυλας....

ερωτας που στα φτερά του θα παραδοθείς...

what a lovely way to burn...

never know how much i love you
never know how much i care
when you put your arms around me
I give you fever that's so hard to bare

you give me fever when you kiss me
fever when you hold me tight
Fever..In the morning
Fever all through the night

Sun lights up the day time
moon lights up the night
I light up when you call my name
and you know i'm gonna treat you right

Everybodies got the fever
That is somethin you all know
Fever is'nt such a new thing
Fever start long ago

Romeo love Juliet..Juliet she felt the same
When he put his arms around her
He said Julie baby your my flame

Now give me fever...When were kissin
Fever with that flame in you
Fever...I'm a fire
Fever yeah i burn for you

Now you listened to my story
Here's the point that i have made
Chicks were born to give you fever
Be it fair and have a sense of game

They give you fever
when you kiss them
Fever if you really learned
Fever...Till you sizzlen
But what a lovely way to burn

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΟΣ...Μάτια μου

ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΠΑΕΙ...ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΟΥ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΤΑΙ...ΚΑΙ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ
ΔΩΣΕΙ..
ΙΣΩΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ...