What doesn't kill you makes you stronger...

What doesn't kill you makes you stronger...
but what hurts you a lot.. changes you forever...

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiWgGjN6tyTs4YgLNQ_gMUESSMWV01D_uM79MOvWzXMYeBvubPf2m4lbwDnYu9bXq9iYlKpFwatx9zOstuasQkv72ajN-BGZ6pVTtd5nGQ18UP0sHP89OcNyLbL51lKAfrYT6WUuKHN2saf/s1600/5076_1162924026110_1018111634_30487675_7428102_n.jpgΕνας Μάης...ηταν η αιτία...

κι ακινητοποιημένη η ανάσα...ισα που βγαίνει η δεν βγαίνει...τα περιθώρια μου...στενεύουν...και πως εκείνη η γλύκα...των ματιών..μπορεί να γίνει...να αλλάξει τόσο να γίνει ..παγωνιά..μες το καλοκαίρι...

Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2012

Ανεμος κ νερό...Δεν γίνεται να είναι στάσιμα.Αλλιως δεν είναι άνεμος κ νερό...

Aγάπη θα πει...νασαι εκει...πριν ο άλλος σου πει ...έλα.

Θέλω να γυρίσεις.

Θέλω να ξαναρθείς, να διαβείς το κατώφλι της ύπαρξής μου, λαμπερός όπως παλιά. Με αυτή τη λάμψη και τη δύναμη που σου δίνουν τα απέραντα μάτια που έχεις. Να γελάσεις δυνατά, με αφέλεια και να με σφίξεις στην αγκαλιά σου.

Θέλω η αγκαλιά σου να γίνει ο κυματοθραύστης ενάντια στα κύματα της αμφιβολίας και του φόβου που διακατέχουν την ύπαρξή μου κάθε μέρα που είσαι μακριά μου.

Θέλω η ανάσα σου να ξαναγίνει η ασπίδα ενάντια στους δράκους που έρχονται στα όνειρά μου κάθε νύχτα που λείπεις και με βομβαρδίζουν με απελπισία, μοναξιά και απογοήτευση.

Να σταθείς αδυσώπητος στα τείχη του κάστρου των ονείρων μου και να σκοτώσεις κάθε μου μαύρη σκέψη με μία μόνο μαχαιριά. Κι ύστερα να γυρίσεις τροπαιούχος, νικηφόρος να με ελευθερώσεις από τα δεσμά της χρυσής, προσωπικής μου φυλακής.

Θέλω να γελάσουμε ξανά αγκαλιασμένοι, ξεχασμένοι από αυτή τη στεγνή, ανούσια πραγματικότητα.

Να ακολουθούμε τα βήματα φλογερών ερωτικών χορών, γεμάτων πάθος και λαγνεία. Όπου τα κορμιά μας θα γίνονται ένα, ξανά και ξανά σε μια πύρινη εναλλαγή των ρόλων μας και όπου τα πάθη μας θα σμίγουν σε μια καυτή, εκρηκτική ένωση, γεμάτη φως και τρέλα.

Θέλω να είσαι ο οδηγός μου σε αυτό τον τρελό χορό. Να με πάρεις από το χέρι και να προχωρήσουμε όλο και βαθύτερα στις ζούγκλες των ταραχών μας, μαζί.

Να κρυφτούμε ο ένας στη σκέψη του άλλου, να ανταλλάξουμε μυστικά και όνειρα, να ξεκουραστούμε από αυτό το αδυσώπητο καθημερινό μοίρασμα της ψυχής σε χιλιάδες, χωρίς νόημα, μικρά καθήκοντα. Καθήκοντα που μας αποσπούν από τον αρχικό σκοπό για τον οποίο γεννηθήκαμε: την αγάπη.

Να αναπνεύσουμε ό ένας τη μυρωδιά του άλλου, ξανά και ξανά για να ταξιδέψουμε σε μέρη που ακόμα δεν έχει πατήσει η ανθρώπινη φαντασία.

Σε μέρη ονειρικά, γεμάτα αγάπη και τρυφερότητα.

Σε μέρη όπου εγώ κι εσύ θα στήσουμε το δικό μας, μοναδικό ερωτικό σκηνικό, κατακόκκινο και γεμάτο από αγάπη καυτή, πηχτή, με βαριές μυρωδιές κανέλας. Με υφή γλυκιά, μεταξένια. Με ακούσματα ερωτικά και γεύσεις γλυκόπικρες.

Θέλω να γυρίσεις ξανά, να με αγαπήσεις. Έτσι ακριβώς όπως αγαπιόμασταν πριν.

Ατελείς.

hips DONT lie...not written...either...