"Μια δρασκελιά είναι ο έρωτας?....απατηλό ταξίδι που σβήνει?

..φάντασμα μοναξιάς στο δωμάτιο..

χέρια σφιγμένα σε τσέπη...στύση απουσίας που καγχάζει?

φαντασμα μοίρας αξόδευτης...άγγιγμα υγρό και στάχτη
Μια στιγμή φωτιάς είναι ο έρωτας?

μετά μόνο γκρεμός Θεέ μου?

[V.MAK]

χόρεψε με...πάνω σου...

στις γραμμές των φλεβών σου...

Ασε με να έρθω κοντά σου...να σ’ ακουμπήσω και με τα δάχτυλά μου να γνωρίσω το κορμί σου....

Αυτό το κορμί που το φαντάστηκα..κ πάντοτε μου πρόσφερε συγκινήσεις και φανταστικά ταξίδια στη χώρα της μαγείας....

Στη χώρα του πάθους τη γεμάτη από τις μυρωδιές σου....

Άσε με να ταξιδέψω στις γραμμές των φλεβών σου και να αγγίξω τον παλμό της καρδιάς σου.... Αυτόν τον παλμό που με τόση πειστικότητα κρύβεις κάτω από στρώματα πίκρας και μισά χαμόγελα...αποστασιοποίησης...

Σε λαχταρώ...κ θέλω...να σε γευτώ...Θέλω να με γευτείς..

Άσε με να χωθώ στη ζεστή σου αγκαλιά και να με προστατέψεις από τους φόβους μου. Τους φόβους του να μην σε έχω...εστω λίγο...Τους φοβους μη κ δεν σε αγαπώ...

Και το χειρότερο φόβο μου....Να είσαι μακριά μου.

Άσε με να σε γευτώ....θέλω τόσο να πιω από την καυτή σου ανάσα τον πόθο.Και να πιεις μετά τον δικό μου...

Και να στείλω το δροσερό κύμα της παράδοσής μου να ταξιδέψει στα κανάλια του σώματός σου.... μέσα από τα χείλη σου.Μετά να μου παραδωθείς...κ να σε ταξιδέψω...Οσο καμμιά ποτέ δεν σε ταξίδεψε...έτσι...

Αυτά τα χείλη που δεν τόλμησαν να πουν τα λόγια της καρδιάς σου.... λόγια του πάθους που τόσα αξημέρωτα βράδια σκεφτόταν ο νους. Τα λόγια που ασταμάτητα σιγόκαιγαν σαν πυρωμένα σίδερα.... δεν μπορούσαν να εκφραστούν.

Αυτά τα χείλια σου.... που πάντα με την ανάσα τους μου έστελναν μηνύματα.... κύματα τρυφερότητας και αγάπης.

Άσε με να σε ακούσω, να μου μιλήσεις κατευθείαν στην καρδιά. Με λόγια που ποτέ δεν τόλμησες να πεις. Λόγια που φανέρωναν τα πιο κρυφά σου μυστικά. Τα πιο καλά κρυμμένα σου όνειρα και επιθυμίες. Και να σου μιλήσω με τα λόγια του έρωτά μου....που ποτέ δε στάθηκες να ακούσεις από φόβο μήπως αυτά σε βρουν ευάλωτο και σε πείσουν να τα πιστέψεις.

Ήταν όμως αληθινά... όσο αληθινό είναι το ψιθύρισμά σου που σιγοκαίει την καρδιά μου....

Άσε με να σε κοιτάξω... σ’ αυτά τα μάτια τα αγριεμένα...τα κουρασμένα..τα γεμάτα πόνο και φωτιά που φωνάζουν για αγάπη.... και πάντα κοιτούν το άπειρο με απεριόριστη διάθεση για να ζήσουν τη μαγεία.

Να με κοιτάξεις για να δεις πόσο γεμάτη αγάπη είμαι...για σένα.

Πόσο θέλω να σε βρω.

Πόσο θέλω να σε ζήσω...εστω λίγο..Ξερω οτι εισαι αλληνής μα....μη με φοβάσαι...

Ξέρω...μα δέξου με...Ζήσε με λίγο...

Δέξου με.....Αγάπησε με...παράφορα...Πάρε με..πιο παράφορα...

Θέλω να γυρίσεις ξανά...να μ αγαπήσεις.

Έτσι ακριβώς όπως αγαπιόμασταν πριν.

κι η πρωτη αχτιδα να μας βρει αγκαλιασμενους στα σεντονια...Ατελείς.

Στη μουσική του κορμιού μου αφήσου...

θα σε ταξιδέψω..οσο πιο μακρυά κ αφανέρωτα θέλουμε...

σαν ενα φιλί...μεσα στα χείλη τα μισάνοιχτα...Και πιες...Απορρόφησε με...

ΘΑΘΕΛΑ ΝΑΜΑΙ Η ΜΟΝΗ ΛΕΞΗ ΣΤΟ ΠΑΡΑΜΙΛΗΤΟ ΣΟΥ...
πάνω στο χέρι η τυχερή γραμμή σου
να 'μαι κρυμμένος πυρετός μέσα στο αίμα σου...
για να ξυπνάω τις φωτιές μες στο κορμί σου...

http://www.youtube.com/watch?v=wPQud8fg1yo

Γιγάντωσε μοναχά η καρδιά σαν ξάπλωσε πάνω στο κρεβάτι σου τις νύχτες που σ ονειρευόμουν...

Ολα τίποτα....Ολα τίποτα...χωρίς το δικό σου άγγιγμα...

ποτέ... δεν θα μπω σ άλλο σώμα...ποτέ κ ας γυρνώ σαν σκιά...ποτέ κι ας μοιράζομαι ακόμα το πριν..το ποτέ το μετά...
χωρίς εσένα καρδιά μου...δεν μπορώ....δεν γίνεται...δεν είναι ζωή..δεν είναι αέρας..δεν είναι τίποτα...Ολα τίποτα...χωρίς το δικό σου άγγιγμα...

Δεν με νοιάζει καμμιά διάρκεια..
Με νοιάζει το πάθος...που θα νοιώθεις..Πως το μεταφέρεις σε μένα...
Ανεμοστρόβιλο σε θέλω..Δυνατή βροχή..να με μουσκευεις ως το κόκκαλο.
Ηλιο..καυτό...να φτάνεις ως το μεδούλι μου και να με καις..Να ακούω
τις φωνές σου..να ζω μες τα ξενύχτια σου.
Και να σε σαγηνεύω..Να θες τη σαγήνη μου και να την αποζητάς...
Εξουθενωτικά διαπεραστική μυρωδιά σε θέλω..να μη θέλω τιποτα αλλο
να μυρίζω..μονο αυτή.
Να με παίρνεις άγρια ...
να σε παίρνω γλυκά..Και πάλι απ την αρχή.
Αγρια εγω -γλυκά εσυ...Οι εναλλαγές μας...ολόδικες μας.Ολα στο ζενίθ.

Τίποτα δεν άλλαξε

Το χέρι σου ακόμα πλέκει μια υπόσχεση μες τα μαλλιά μου.

Το βλέμμα σου αγιο , συνάμα και αμαρτωλό

τρέχει μέσα στου μυαλού τα καταφύγια.

Τίποτα δεν άλλαξε

Μήτε ο τοιχος σου που πάνω του στήσαμε χορό ανδρείας..

Μήτε τα σίδερα που άγγιξαν το κορμί και εκείνο λύγισε.

Τίποτα δεν άλλαξε

Ούτε η θάλασσα άλλαξε

και ας φουρτούνιασε την μια

ας γαλήνεψε την άλλη..

Νερό παρέμεινε να καθρεπτίζει τον αβάφτιστο Έρωτα

Τίποτα δεν άλλαξε

Γιγάντωσε μοναχά η καρδιά σαν ξάπλωσε πάνω στο κρεβάτι σου τις νύχτες
που σ ονειρευόμουν...

Τίποτα δεν άλλαξε

ακόμα ταξιδεύει…

Αλύτρωτο.

...ενας Μάης πριν ενα χρόνο... ηταν ...η αφορμή...

ΚΕΝΟ

...ο επόμενος Μάης ...ήταν η απάντηση σου και η απόδειξη...

Δεν υπάρχω για σένα...Απλά...τόσο απλά...

11 του Μάη...Ενας χρόνος...χωρίς τη μιλιά σου ....χωρίς την ανάσα σου...χωρίς..το ονειρο μας...
ολα άδεια...κ πιο πολύ τα ατέλειωτα στριμωγμένα βράδυα...με τη σκέψη μου εκει...στα νυχτέρια μας...
στις μουσικές σου...στο πέταγμα μας...καρδιά μου....
πόσα να σου πω πια...που να βρω τα λόγια.....

σα να χε μείνει πάνω σε ένα τρένο μία στάση πέρα από τον προορισμό του
Η νύχτα είναι δικιά μου και δικιά σου, μακρινή αγάπη, ολέθρια, που τώρα
δεν ζω παρά για να σ αναστήσω. Μα να που τα λόγια δεν φτάνουν πια
Τα λόγια είναι φενάκη κι η αλήθεια εσύ..

Εσύ
μένεις να με οδηγείς με την σκοτεινή φωτοβολίδα σου στο χάος αυτό, το
χάος μου, που φρόντισες να το γεμίσεις με την φωνή σου
Τι ήρθα; Που πάω; Τι ζητώ; Γιατί χωρίς εσένα λιγόστεψε το φως μου;
Μακρινή, μακρινή που μου φαίνεσαι αγάπη μου
Μακρινή, μακρινή που είσαι τώρα.

Μου άφησες τα σημάδια σου ανεξίτηλα
Τόσα ρούχα, τόσες γραφές στον αέρα, τόσα αποτυπώματα στην σκιά
Πως να πω ότι όλα αυτά ήταν ενέργεια κι εσύ ξαναγύρισες στην πηγή σου;
Θέλω να έρθω να σε βρω. Είσαι γλυκιά και σ αγαπάω
Μονάχα όταν έρχεσαι να σε δω να φοράς τα ρούχα που μ αυτά σε γνώρισα, έτσι σ αγάπησα, έτσι σε πίστεψα


Σε αισθάνθηκα λίγο μακρινή όταν γύρισες από κει..
Μετά απόκτησες μία κρούστα ασάφειας
Απ το να τα πνίγεις όλα μέσα σου... κόντευες να πνιγείς η ίδια
Σ αυτό το πολύ βιαστικό πέρασμά μας από την γη, καθένας μας αφήνει μιαν ανάσα, μια πνοή κι όλα μετά τα σβήνει ...

Μην ζητάς να μάθεις πιο βαθιά τα μυστικά, δεν υπάρχουν
Μα κι αν υπήρχαν, δεν τα ξέρουμε κι αυτά, δεν τα ξέρουμε
Δεν έχω άλλα δάκρυα. Μισώ το γράψιμο που με εκτόνωσε, που μου δίνει την αίσθηση ότι κάνω το χρέος μου απέναντί σου
Το μόνο χρέος μου, γλυκιά μου αγάπη, για πάντα χαμένη, είναι να κλαίω για
σένα, να κλαίω, να κλαίω. Κι όταν δεν το μπορώ, αρρωσταίνω...

Βασίλης Βασιλικός

αγγίζω την άκρη του ονείρου και προσπαθώ να κρατηθώ απ’ τις κλωστές εκείνες των εικόνων που βασανιστικά με δένουν με σένα....
που είσαι αγάπη μου...να σ αγκαλιάσω?
που είσαι καρδιά μου να σε νοιώσω..?να κυλήσεις μέσα μου...
να με νοιώσεις και συ...
Να με κρατάς...σαν κομμάτι της ψυχής σου...της σκέψης σου..των ονείρων σου..
κομμάτι του κορμιου σου...
Καρδιά μου.. ολόδικό σου...Ερωτά μου ολόδικό σου...

...Κενό...που μου δίνεις..κενό..
χωρίς τη λέξη σου...χωρίς εσένα...χωρίς τις εκπλήξεις σου...
τις δικές μου...
πότε θαρθεις...πότε θα αγγίξεις...πότε..θαναι παλι για μένα...η ζωη
πόσο ακομα..πόσο ...γιατί...πόσα γιατί...