Οι ήλιοι ... πίσω...

Δεν υπάρχουν αλχημείες υλικών για να προτρέπουν τη διάθεση..Με το ίδιο μακό..
Ασπρο-μπεζ μολύβι χαρακιές...πάνω στα μαλλιά..Οχι.Δεν χρειάζεται..Μια χαρά είσαι έτσι...Μαρέσουν...οπως είναι...εκείνα τα σκούρα μου φυσικά..τονίζουν το άσπρο δέρμα μου..Ισως αγριεύουν λίγο τη θέα..αλλά κι αυτό μαρέσει..Μπορεις να τα χτενίζεις αλλιώς λιγο προς το πρόσωπο..λίγο πίσω..Με φράντζα η χωρίς.Χαμογέλα λίγο πιο πολύ...μετα λιγότερο...
Ισως κάνω ακόμη πιο ανοιχτόχρωμες τις ανταύγειες...λόγω καλοκαιριού.Για να παίζει το φως μαζί τους.Το κανα για λίγο...πρόσφατα στην εικόνα δεξιά...και πάλι μετάνοιωσα ...και πάλι αν θέλω μπορώ λιγότερο η περισσότερο.
Μπορείς να παίζεις με απαλές μπούκλες...με εντελώς ίσια...με σκουρότερα κάτω...με φωτεινές λουρίδες πάνω...η σε αντίστροφη θέση.Πόσο προχώρησε κι αυτή η διαδικασία αλλαγής.Με ενα ψαλίδι στη πρίζα...σγουραίνεις..ισιώνεις..Εισαι συ ομως και αυτό δεν αλλάζει.Δεν μπορείς να παίζεις μαυτό.Κάνε οτι ανταύγειες θες...Ομως.....οχι άσπρες οπως παλιά...Επρεπε ναμαι όμοια η να πλησιάζω έστω..ηλικιακά...Τώρα το πρέπει τέλειωσε..Τα μαλλιά μπορούν να έχουν ότι χρώμα θέλω..Και γω επίσης.
Οι ήλιοι ... πίσω...βαλτοί λες...Οχι δεν θέλω να τους απαρνηθώ...αλλά αν θελω μπορώ..Βγάζω
μια πόζα παρακεί...χωρίς ήλιους...
Ιούνης 2010...
ακόμη κρατάει το σκαρί σου.Σε προδίνει η ανασηκωτή μυτούλα...κι ένα μικρό σπυράκι απο ζόρισμα μεγάλης στεναχώριας και πίκρας ...Βγήκε ξαφνικά...απο τα μέσα του Μάη και εξαφανίζεται λίγο λίγο..Κάθε φορά τα ίδια..ως προς τη σωματική αντίδραση..Ετσι το λένε...τα άλλα δεν φαίνονται...είναι μέσα...και η πίκρα.. η θλίψη...η απογοήτευση...η έλλειψη παρουσίας...η έλλειψη να ξέρεις πως είναι..αυτό βγαίνει η δεν βγαίνει...Και πόσο πονάει...να μην ξέρεις...
Ο θυμός που σε πιάνει... αν νομίζουν ετσι αλλα είναι αλλιώς...Ολα... στήνουν το δικό τους νταμάρι... μέσα σου...Ευαισθησίες...δικές σου...Μεγάλη στεναχώρια...και να ένα σπυράκι η μια κοκκινίλα στο σώμα σου διαρκείας...σαν έφηβη..Τι χαζό....Είναι πάνω απ τα χείλια σου εκεί στο σημείο που όλοι λένε...εκτός απο έναν που ποτέ δεν τα πρόσεξε....η δεν τα σχολίασε.. το καλλίτερό σου point..Σίγουρα ποτέ δεν πρόσεξε..τίποτα...δεν σχολίασε ποτέ...ουτε καλό ουτε κακό...δικό σου...πάνω σου.Οι παρατηρήσεις οι μελέτες ίσως...εστίαζαν..στο μάθημα...στην πρόοδο σου...στην ανάγκη σου για πουσάρισμα...Εως εκεί...και ως ένα χρονικό σημείο....Ομως σαυτό απόλυτη σιωπή αφύσικη .Ρητορική ερώτηση...κι απάντηση ...Λες και δεν έβλεπε...τίποτα.
Δεν τοχω συναντήσει αυτό.Είναι παράξενο...αλλά έτσι είναι..
Σε σώζουν κι αυτά...κι άλλα...μα κυρίως σε σώζει το παιδί στη μούρη σου.Και το χαμόγελο..Λιγοστό αλλά δεν φταις..Προκύπτει...λίγο η πολύ...Οι παράγοντες...εξωτερικοί-εσωτερικοί. Βασικά μπορεί και να μην σου πηγαίνει να χαμογελάς..

Τι όμορφη που είσαι οταν κλαις...το δάκρυ σαν διαμάντι αργοκυλάει...ακόμα λίγο κλάψε και σου πάει..