ψάχνω λέξεις...να στάζουν μέλι...Πικρό...

να μην νοιώθω...να μην αισθάνομαι...να μην ανασαίνω...να μην πονάω...να μην ξέρω...να ξέρω αλλά να είναι σαν να μην ξέρω...ΑΝΑΘΕΜΑ ΜΕ...να ξεχαστώ...να βουλιάξω στη λήθη...Να μην ξέρω....να μη με ξέρουν...Δεν θέλω μέλι...δεν θέλω τίποτα...Θέλω...νασαι πάλι εντός μου...και γύρω μου και
παντού...και για πάντα...Θέλω τις λέξεις μου...τις θέλω...ηταν δικές μου...χαρισμένες....
αφιερωμένες..σε μένα.Μόνο αυτές είχα...απο σένα...Δικές μου ολόδικές μου....Παντού και πάντα....παντού και πάντα...παντού και πάντα...Οταν κάτι το κάνεις δώρο δεν το παίρνεις ποτέ πίσω...Δεν γίνεται...δεν μπορεί να γίνει...Είναι απάνθρωπο...δεν γίνεται σου λέω...Πόσο αβάσταχτο μπορεί να γίνει...ακόμη?Ξεκολάει η καρδιά...η ψυχή...Ενα σκέτο σώμα...αυτό..Δεν μπορεί εσύ...εσύ δεν μπορεί...δεν γίνεται.

Η παιδική αφέλεια... έχει δώσει τη θέση της σε μια μελαγχολία ύπουλη...Χάνεσαι στο τίποτα...φεύγεις απο το καθόλου...μένεις στο περίπου...αναζητάς μια αιτία...ξυπνάς-κοιμάσαι...βυθισμένη και περιμένεις την κίνηση...πάνω σε ακίνητα τζάμια.Φοράνε παλιές φωτογραφίες...και πάλι νοιώθεις ανίσχυρη..απορημένη.Γιατί..ενα Γιατί?
Ενα τάνγκο...λίγες λέξεις..Ειμαι καλά..κι εχω μαζί μου τον καιρό.Εμαι εδώ ..κουτό δεν βλέπεις? .....Απόψε..άνοιξε πανιά...μη φοβάσαι..Ακούνα ματάτα...Μπες σε κεινο το όνειρο...εχει το δικό του χώρο..στο σύμπαν..50-50 for each one..and 100% for us.
Σου πάει..Πετάς εκει μέσα...Χορεύεις τάνγκο..Χορεύουμε τάνγκο.Δεν μας αγγίζει τίποτα..κανείς..και τίποτα.Χορεύουμε..απλά...το δικό μας χορό.Ολόδικό μας..