κι ομως..δεν προσγειώνομαι..Χωρις φτερά..ειμαι...ξέρω...αλλά θελω να μην ξεχνάω
εκεινο το πέταγμα..Δεν μπορω να το ξεχάσω..δεν γίνεται..Δεν εχει νόημα καμμιά
αλλη κίνηση για μενα.Το πέταγμα μαζί του...

Μου μιλάς ..Απαντώ..

Κάτι σαν να μιλω με φάντασμα....Μα είναι υπαρκτό..δεν ειναι φαντασία..Ειναι αλήθεια
σου λεω..Ολα ειναι αλήθεια...Τα έζησα...Τα ένοιωσα...Υπήρξαν..Το είδα..εχει υπόσταση
ανθρώπινη.Ειναι ...

Με κάτι που δεν συνέβη? μα ειναι η αλήθεια μου..Ολη....
Με βοηθουσε ψυχολογικα..με στηριζε...με πουσάριζε με τα λόγια..και τις κινήσεις του..
με εκανε να βγω απ το καβουκι μου...να απαιτησω κ να κερδισω λευτερια...να ονειρευομαι...
Αυτό..να ονειρεύομαι..Πως θα μπορώ τώρα να ονειρεύομαι?Πως?
Πως θα αγγίζω τη σκέψη του..πως θα φτάνω στο βάθος της καρδιας του..Πως???
Πως θα αντέξει η καρδιά..πως θα αντέξει...να ξηλώσει οτι καλλίτερο της συνέβη
ποτέ...οτι σημαίνει..οτι δεν κοστολογείται..οτι είναι τόσο πολύτιμο..
Σαν τον αέρα που αναπνέεις...σαν το νερό που πίνεις για να μην πεθάνεις
απο δίψα..
Πως θα αγγίζω τη σκεψη σου? αν λιγοστεύεις..αν κυριαρχήσει η σιωπή...αν
με νικήσει αυτή? αν ...αν ...αν......Δεν θέλω ουτε να το σκέφτομαι...Δεν θέλω...
Τη μισώ...αυτή τη σιωπή...Την πολεμώ τόσο καιρό....Ψαχνω ιχνη ζωης μέσα της..
σκέψης ίχνη..Ισως...το βράδυ..οταν ξαπλώνει ..οπου ξαπλώνει..ΑΝ περνώ λίγο..μια στάλα...απ το μυαλό...Ψάχνω....ιχνη νοιασίματος...ίχνη οτι ένοιωσε..οτι κατάλαβε...οτι ημουν...
...ιχνη οτι πίστεψε...οτι ειδε...οτι μπόρεσε να δει...
δεν ειναι δυνατόν να μην ειδε...