Μη με σκορπάς..

Ντύθηκα έτσι με τα επτά πέπλα και περίμενα καρτερικά να με θυμηθείς.
... Να σου λείψω. Να δακρύσεις..
Στάθηκα παλι ολόγυμνη...μπροστά σου.
Δικο σου θέαμα..και σκεψη
Πάλι σιωπάς...ενας ηχος ηταν μόνο? μια σταγόνα νερό..
Nα μου το πεις και να τ ακούσω..ετσι οπως εσύ μπορείς να το πεις.Να με καλέσεις..Να με ζητήσεις...
Εκείνη τη λέξη...πόσο τη λαχταρώ..πόσο τη θέλω...πόσο μου λείπει..και πως μπορείς να μην τη νοιώθεις..
Πως και πόσο αλλο να στη λέω...να την επαναλαμβάνω..
Ναναι η λέξη μου η δική σου λέξη.
Μη σκορπάς...σε θέλω ..

Μη με σκορπάς...θαναι ασφυξία.
Πόσο κουράγιο...πόση ανάγκη...πόσο σιωπή...πόσο σταγόνες...
διψώ..και στο φωνάζουν όλα...στο λένε ολα...