What doesn't kill you makes you stronger...

What doesn't kill you makes you stronger...
but what hurts you a lot.. changes you forever...

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiWgGjN6tyTs4YgLNQ_gMUESSMWV01D_uM79MOvWzXMYeBvubPf2m4lbwDnYu9bXq9iYlKpFwatx9zOstuasQkv72ajN-BGZ6pVTtd5nGQ18UP0sHP89OcNyLbL51lKAfrYT6WUuKHN2saf/s1600/5076_1162924026110_1018111634_30487675_7428102_n.jpgΕνας Μάης...ηταν η αιτία...

κι ακινητοποιημένη η ανάσα...ισα που βγαίνει η δεν βγαίνει...τα περιθώρια μου...στενεύουν...και πως εκείνη η γλύκα...των ματιών..μπορεί να γίνει...να αλλάξει τόσο να γίνει ..παγωνιά..μες το καλοκαίρι...

Κυριακή 27 Φεβρουαρίου 2011

θαθελα ναχει γλύκα η φωνή σου σαν τραγούδι που μιλά...

Όταν ξανάρθω-πάλι για πόνο θα μου μιλάς?Δεν θέλω...
Θάθελα να κρατάς..κόκκινο..Οτιδήποτε κόκκινο...
θαθελα ναχει γλύκα η φωνή σου...σαν τραγούδι που μιλά...
Ναμαι το σώμα σου...και νασαι το σώμα μου ολάνοιχτο.

Θαθελα ναχα λέξεις σου που να με στέλνουν...εκει που εμεις μονο μπορούμε να πάμε..
Θάθελα να γράψεις πάνω μου...με τα πλήκτρα των χειλιών σου.
Κι εγω ναγραφα στο δικό σου σώμα...με τον ίδιο τρόπο..Σε κάθε σημείο..Γραφές ανεξίτηλες..
για να θυμάσαι..
Θάθελα τα χέρια σου να ακούμπαγαν εμένα..και να καίνε...Η ματιά σου..να κύτταγε
διαπεραστική..φωτιά..κι η φλόγα να τυλιγόταν γύρω μου.
Η καρδιά σου..να σπάραζε..απ το θέλω.Και να το δινες σε μενα..σαν απλή κίνηση
σαν αναμενόμενη..σαν νερό στα συγκοινωνούντα δοχεία.

Θαθελα..να σφίξω εμένα δυνατά γύρω σου...
Να γαντζωθώ να μείνω σαν στρίδι πανω στο βράχο του κορμιού σου..
Να μείνεις εντός μου..να υπάρχεις..να ρουφάς καθε σταγόνα μου
Να νοιώθεις κάθε κίνησή μου...μέσα και έξω μου.
Θαθελα..να ακουγα τη μιλιά σου κείνη τη στιγμή..και να επαιρνα απ τον ανδρισμό σου δύναμη και ανεξάντλητη ηδονή..Να σουδινα κάθε τι που θαθελες...και θαταν οτι ονειρευόσουν.Σαν φαντασία χωρίς τέλος.

Τι κρίμα όλα να μυρίζουν παρελθόν..να υπάρχει η αύρα και η μυρωδιά σου κι ομως εσύ να αργείς...και γω να περιμένω στης ακινησίας την ελπίδα...

Και δεν είναι πως τρομάζω, πως φοβήθηκα..Ξερω..πως ισως θαρθεις..η ισως θα φύγω..η ισως φύγεις κι εγω ισως να ειμαι εδω...εντελώς ανωχύρωτη...σαν όρθια πόλη..
Με νου και καρδιά...Για να αντέχει κατι απ τα δυο...Μα θάθελα τόσο τη καρδια..
για λιγες στιγμές.Ναξερα οτι ήταν εστω για λίγο...το δικό μου φωτοστέφανο.
Να το πεις..να μου το φωνάξεις δυνατά..να με συγκλονήσει..Να το νοιωσω..να το
καταλάβω.Επεκτατικά...απαιτητικά.Να με πάρεις..συθέμελα και να σε πάρω αξέχαστα.

Γιατι με χωράς ολόκληρη σε μιά εκκρεμότητα?...
αργείς τοσο να με αγγίξεις...Δεν φοβάσαι μην ξεσυνηθίσω το άγγιγμά σου?

πως μπορείς να αντέχεις να μη με ακουμπας...να μην λυώνεις μαζί μου
στην ίδια θέληση..στην ίδια επιθυμία?
Να δίνω αλήθεια...Το βλέπεις οτι δίνω..Δωσε μου και συ τη λέξη μου...δωσε μου
τη δική μου λέξη...
Φτερά..οχι για κρύβομαι κει πίσω τους...μα για να πετώ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

hips DONT lie...not written...either...