Δεν νομίζω πια – δεν υποθέτω – δεν ρωτάω....
ο ουρανος,βουταει κομματιασμενος στο προσκεφαλι μου...γελώντας κατάμουτρα στην αγρυπνια μου....
-Στην ματαιοδοξια μιας αγαπης που σιγουρη ενιωσε...μέχρι που παραχωρησε ολες τις αληθειες
σε μια ανασα ...που εσκαβε ενα ονειρο μεσα σε παζαριαόματων αποκρίσεων....Δεν βλέπεις..δεν ακους....
-Πως γίνεται να μην με ακουμπάς πια?Πως το μπορείς?
δεν βλέπεις?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου