Ντύθηκα έτσι με τα επτά πέπλα ...

Ένιωσα και πάλι την ανάγκη να σου δοθώ. Να σου δώσω με το μυαλό μου την εικόνα, αυτήν την πολύτιμη γυμνή εικόνα, που κλείδωσα για σένα στο κέντρο του κορμιού μου.

Ντύθηκα έτσι με τα επτά πέπλα και περίμενα καρτερικά να με θυμηθείς. Να σου λείψω. Να δακρύσεις.

Μόλις κύλισε αυτό το άγιο δάκρυ άρχισα να ξεδιπλώνομαι μπροστά σου. Να στριφογυρίζω κοιτώντας μόνο τα μάτια σου. Να πέφτω στα πόδια σου και να χαϊδεύω τα βήματα σου. Να αγκαλιάζω το κορμί μου για σένα, έτσι όπως μόνο η μνήμη μπορεί. Και να ρίχνω ένα ένα τα επτά μου πέπλα. Τις επτά πληγές μια μια να σου αποκαλύπτω χωρίς να με καλύπτω.

Ανοιχτό να αφήνω το στήθος μου για να σου δώσει τον πρώτο σου αναστεναγμό.
Μισόκλειστα να σου αποκαλύπτω τα μάτια μου για να βυθίζεσαι πιο εύκολα.

Να γλύφω τα δυο μου χείλη για να γλιστρήσεις πάνω τους πιο ηδονικά.
Να ανοίγω τα δυο μου χέρια σαν λιμάνι που θα σε προφυλάξει από όποια φουρτούνα κι αν βρεθείς.
Το μυαλό μου να αφήνω στα δάκτυλα σου να το πλάσεις όπως θες.
Την καρδιά μου να ψιθυρίσω στο αυτί σου για να μπορέσει να σφηνωθεί έτσι μέσα στο μυαλό σου.
Και τελευταία να θυσιάσω την ψυχή μου στον βωμό της ζωής σου.
Κι όταν όλα μου τα πέπλα σου δώσω και μείνω γυμνή μπροστά σου, να χαμηλώσω τα μάτια και να ευχηθώ να μπορέσεις να δεις πως η αλήθεια μπορεί να μας δοθεί τελικά, μόνο γυμνή…

////[στο βιβλίο του ο Thomas Eugene Robbins ‘Ο χορός των 7 πέπλων’, γράφει για το έβδομο πέπλο ‘Η ψευδαίσθηση του έβδομου πέπλου είναι ότι μπορείς να βάλεις κάποιον άλλο να το κάνει στην θέση σου: να σκεφτεί στην θέση σου, να κρεμάσει στο λαιμό του το δικό σου σταυρό…. Γι’ αυτό ο καθένας πρέπει να αναλάβει τον έλεγχο της ζωής του, να ορίσει τον δικό του θάνατο και να κατασκευάσει την δική του σωτηρία…/////