αγγίζω την άκρη του ονείρου και προσπαθώ να κρατηθώ απ’ τις κλωστές εκείνες των εικόνων που βασανιστικά με δένουν με σένα....

Και ανοίγει


μόνο αυτό....Κενό...που μου δίνεις..κενό...χωρίς τη λέξη σου...χωρίς εσένα...
πότε θαρθεις...πότε θα αγγίξεις...πότε..θαναι παλι για μένα...η ζωη?