Δεν είμαι η πιό δυνατή στο σύμπαν σου...
μιλάω ομως με κραυγές...
σκλαβώνω τις λέξεις με ορμή...τις δοξάζω στο ρυθμό μου και
... έπειτα τις θρέφω με την πύρινη γλώσσα μου.
-Δεν είμαι η αιώνια αλήθεια
σου? ετσι θαρρείς...κι όμως
μπορώ να κάνω τον έρωτα μας μύθο,
τον ανδρισμό σου κατακόκκινο...
την ένωσή μας αθάνατη...τον οργισμένο πόθο
λάβαρο.
-Αλήθεια πόσο ακόμη κλαίει ο στίχος για όσα
δεν έμαθες πως μπορούσα για σένα να γίνω
[VennisMk]...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου